Limpeza de sangue, de RUBÉN RUIBAL

imaxe tomada da Asociación de auroes teatrais (ficha do autor)

imaxe tomada da Asociación de auroes teatrais (ficha do autor)

Dende o clube de lectura desexámosvos que o novo ano comece algo mellor do que estamos deixando o que remata, se é que aínda se pode remediar tanta desfeita. E como imaxinamos que entre fartura e fartura algo de tempo libre haberá, anunciamos xa a nova lectura que seguro vos vai gustar, Limpeza de sangue, de Rubén Ruibal. O encontro con el no Recuncho de lectura será, o xoves 26 de xaneiro de 2017, ás 17.00 h.

Rubén Ruibal (Ribadeo, 1970) é dramaturgo, director e actor teatral.  Actualmente coordinador da Aula de Teatro e Danza da Universidade da Coruña, na que estreou Rinoceronte no camiño (2010), obra colectiva.  Tamén imparte obradoiros teatrais. Formouse como actor, escenógrafo e axudante de producción e dirección na Aula de Teatro da USC e no Teatro Universitario da Coruña, asi como na Escola de Teatro Danthea e a compañía O Facho. Iniciouse como actor e colaborador na compañía Teatro de Aquí, fundada no 1992 por Roberto Vidal Bolaño  e  Belén Quintáns. No ano 2000 crea, xunto a Carlos Losada, a compañía Teatro Cachuzo. Tamén traballa e escribe para o Centro Dramático Galego. Desta primeira etapa é a súa obra Fume (2000)  e  Nunca durmo (asinadas co seudónimo de Eric Cachuzo), representada por Teatro Cachuzo. Outras das súas obras foron Trafic, arroz mubi (2004) e Triunfadores, levadas á escea por Patatín & Patatán Superproductions. Co peche de Teatro de aquí adicouse de cheo á escrita. No 2006 publícase a obra que temos con nós, Limpeza de sangue. Logo viría Peter Buckley, un firme traballador da derrota, que escribíu xunto con César Candelas, co que acadaría o Premio de Teatro Radiofónico do Diario Cultural da Radio Galega (2009), e Insomnio (2008). O ano 2009 será moi productivo xa que saen do prelo Estigma (escrito xunto con Jacobo Paz e Vanesa Sotelo), Delimvois (a partir dun texto de Jacobo Paz, “Estado único”, inspirada no texto “Nós” de Zemiatin, Premio da asociación de Escritores en Lingua Galega –Teatro- 2010), ¿Onde andas, Karl? e Cambios de destino, obras que foron estreadas polo Centro Dramático Galego, a Oficina de Guimaraes, a Escola de Teatro de Narón e Teatro en Punto. Con César Candelas publicaría tamén A néboa amarela (Black Diamond Bay) (Biblos, 2010).

Tamén escribíu artigos e colaborou en obras colectivas:

Fernandes, C. C. B., & Mato, X. R. F. (2014). Lingua e teatro: X xornadas sobre lingua e usos. Servicio de Publicaciones.
Ruibal, R. (2007a). Extrañas perversiones: Escribir. El Teatro De Papel, (6), 41-45.
Ruibal, R. (2007b). De garaxe a limpieza de sangre, pasando por Roberto Vidal Bolaño. El Teatro De Papel, (6), 37-40.
Ruibal, R. (2008). Delimvois – te catro. Dorna: Expresión Poética Galega, (32), 91-94.
Ruibal, R. (2010). Venecia é un espello. Casahamlet: Revista De Teatro, (12), 106-109.
Ruibal, R. (2011). O que pasou pola cabeza do “vagabundo tocador de láude que non espertará en toda a peza” da fundación de romeo e xulieta, famosos namorados… Casahamlet: Revista De Teatro, (13), 86-88.
Ruibal, R. (2012). Galeria. Casahamlet: Revista De Teatro, (14), 122-124.
Ruibal, R. (2014). “Peter buckley” e o premio diario cultural. En: Biscaíñino Fernández, Carlos e Freixeiro Mato, Xosé Ramón (ed.), X Xornadas sobre Lingua e Usos. Universidade da Coruña, Servizo de Normalización Lingüística.

Roberto Vidal Bolaño foi o autor que máis influíu na obra de Ruibal, con quen se formou e  traballou ao longo de 10 anos na compañía Teatro de aquí. Mais tamén están na súa obra outras influencias, como é a de Cortázar ou Bernard-Marie Koltés. Lembraredes que no libro “O soño galego de Julio Cortázar” de Fernández Naval, Rubén colabora cun texto.

limpeza-de-sangueLimpeza de sangue (o sangue fai ruído) (Xerais, IGAEM, 2006) acadou o Premio Nacional de Literatura Dramática (2007), a 5ª Edición – XIV Premio Álvaro Cunqueiro para Textos Teatrais (2005) e o Premio María Casares ao Mellor Texto Orixinal (2011). Foi unha obra escrita coma homenxe a Roberto Vidal Bolaño e a súa obra Doentes. Na Biblioteca temos varios exemplares e nas Bibliotecas Públicas tedes máis.

A obra non puido ser representada ata 6 anos despois, non contaba co apoio económico necesario, pese a que nas bases do Premio Álvaro Cunqueiro se incluía a súa posta en escea. Chegaría así o seu momento en 2011, co aval persoal de Arturo López, director de Espello cóncavo e o inmenso traballo do elenco de actores e actrices da compañía.

Trata sobre dous homes de moi diferente procedencia social que se atopan na sala dun hospital, á espera dunha segunda oportunidade, un transplante,  ou dunha morte segura. É unha obra sobre a enfermedade,  a amizade, mais tamén é unha forte crítica á sociedade actual, á corrupción, ás institucións, á sanidade, contada con humor e unha forte ironía. Non desvelamos máis, pero podedes ler un resume na páxina de Xerais e tamén a interesante reseña que fixeron Marta Insua e Mariña Río Mallo, na revista Madrygal (vol. 11, 2008).

Jorge Coira anunciou en 2011 que levaría Limpeza de sangue á grande pantaia e que a rodaxe comezaría en 2012, coa productora Filmanova. O propio Rubén ve a obra como un guión de cine. Lede máis neste Debate entre Jorge Coira e Rubén Ruibal: “A cultura é o que vertebra a existencia diso que chamamos Galicia”

Sobre Limpeza de sangue:

Reflexións sobre “Limpeza de sangue” (Charla con Rubén Ruibal no salón de actos de la Facultad de Filología y Traducción Rubén Ruibal).
Artigo en Vieiros (Lucía Iglesias, 2007)
Edición dixital da entrevista publicada na edición impresa de TEMPOS Novos (nº 126, novembro de 2007)
Entrevista a Rubén Ruibal e Gustavo Pernas en El País (5/11/2010)

Un fragmento da representación de Estigma
Producción: Centro Dramático Galego
Autoría: Jacobo Paz, Rubén Ruibal e Vanesa Sotelo. Dirección: Dani Salgado. Escenografía e vestuario: Joan Galí. Iluminación: Baltasar Patiño. Intérpretes: Xavier Deive, Xosé Manuel Esperante, Clara Gayo, Vicente de Souza eMaría Tasende Cotelo. Estrea: 2 de maio de 2008 no Salón Teatro de Santiago de Compostela (A Coruña).

Advertisements
Publicado en Uncategorized | Etiquetado | Deixar un comentario

Ostrácia, de Teresa Moure

retratotmag1pImos deixando atrás os calorosos días de verán e, xa de cheo no traballo e nas aulas, procuramos un tempo de lecer, no que a lectura embale as augas dos soños.

O día 26 de outubro, ás 17.30 conversaremos con Teresa Moure, no noso Recuncho de lectura, sobre o seu romance Ostrácia, e acompañaremos a tarde con té e doces.

Teresa Moure é escritora, doutora en lingüística e profesora na Universidade de Santiago de Compostela. Dende que comezou a escribir o tempo non se detén sen unha palabra, así Consuelo Bautista a define como “a muller das palabras”. Na contracapa de Ostrácia hai un fermoso texto sobre ela, no que se intúe unha muller impulsiva, activista, comprometida e amante da escrita e a natureza.

A súa obra abrangue todos os xéneros liteararios, novela, poesía, ensaio, teatro, xornalismo…  acadando premios en todos eles como  o premio Loureiro Rey de novela curta e Arcebispo San Clemente (A xeira das árbores, 2004), Ramón Piñeiro de ensaio (Outro idioma é posible, 2005, e Queer-emos un mundo novo, 2012), Xerais de novela, AELG e o da Crítica de narrativa galega (Herba moura, 2007), ou Rafael Dieste de teatro e María Casares (Unha primavera para Aldara, 2007 e 2009 respectivamente).

A partir de 2013 decide escribir a súa obra na lingua aceitada internacionalmente para países lusófonos e nela  está a obra que os ocupa, Ostrácia (2015), Eu violei o lobo feroz (2013), o ensaio Politicamente incorreta (2014) e Uma mãe tão punk (2014).

Tamén publicou obra para nenas e nenos, como A casa dos lucarios (2007), Eu tamén son fonte (2008), ou Mamá, tí si que me entendes (2009), os dous últimos ilustrados por Leandro Lamas.

Algunhas das súas obras foron traducidas a outros idiomas, neste sentido a máis difundida foi Herba moura (catalán, castelán, romanés, italiano, portugués e neerlandés). E Teresa traducíu Lilus Kikus, de Elena Poniatowska (2012) ao galego.

Deixamos aquí unha listaxe extensa coas súas obras e os enlaces ao noso catálogo.

Publicou ademais numerosos artigos en revistas e xornais sobre lingua, xénero, ecoloxía… Teresa Moure é unha muller cun forte compromiso coa lingua galega, o feminismo, a xustiza social, a ecoloxía e a nación. Podedes ler algúns dos seus artigos en Sermos Galiza.

Para coñecer máis sobre ela podedes ver varias biografías na rede como a da AELG , a de Xerais, ou a autobiografía da BVG. Tamén é interesante a reseña que sobre ela fai Consuelo Bautista para o diario El País.
E imprescindible a entrevista que lle fixo Ramiro Torres para a revista Palavracomum.

novela-ostracia-teresa-moureDa súa extensa producción literaria seleccionamos a última novela  para a lectura no clube. Ostrácia (Através editora, 2015), alá onde non se dorme, a loita continúa e acorda entre o desexo e a submisión. Teresa Moure achéganos á vida de tres mulleres “araña”, loitadoras, revolucionárias, enleadas en arriscadas misións, implicadas na loita social e política, pezas clave na historia de Rusia e, sobre todo, inmensas feministas. Inessa Armand, máis coñecida pola súa relación con Lenin que pola entrega incondicional á revolución bolchevique, Nádia Krupskaia e Alexandra Kollontai nunha narración en primeira persoa con distintas voces, que vai do íntimo ao histórico e do pasado ao tempo actual.

 


Inessa Armand acompañada por Lenine no Culturgal (subido á rede por Alfredo Ferreiro) na promoción de Ostrácia.

Non imos desvelar máis sobre o seu contido, pero quen o desexe pode ler nas críticas e análises que outros autores fixeron dela, como a crítica realizada por Ígor Lugris en palavracomum ou a de Philip Krummrich en Praza Pública.

Sobre a figura de Inessa Armand, clave na novela, tense escrito moito, aínda que quizáis máis pola súa relación con Lenine que polo seu propio peso como muller revolucionaria e loitadora, fundadora da sociedades feministas, membro do comité executivo do Soviets de Moscú, e que se xogou moitas veces a vida en misións encomendadas polo propio Lenine. Tivo unha vida curta mais intensa, morre de cólera aos 46 anos. Creaba escolas para nenos e nenas campesiñas, axudaba a prostitutas… e sempre loitou pola emancipación do proletariado.

antigo-cafe-des-manillersInessa coñeceu a Lenine no café des Manilleurs,  lugar no se se atopaban os exiliados rusos en París e do que hoxe xa non queda nada. Dende ese momento sería gran amiga non só de Lenine, senón tamén de Nadia Krupskaia.

Neste enlace podedes ler, en rede, algo máis sobre Inessa Armand.

A correspondencia entre Lenine e Inessa consérvase no Instituto de Investigacións sobre Marxismo-Leninismo de Moscú. Aquí podedes ler algunhas das súas cartas.

Teresa Moure, ao final da novela ofrécenos unha bibliografía imprescindible, complementaria da lectura de Ostrácia. Algunhas das obras as temos na Biblioteca:

Etwood, R. C. (1992). Inessa Armand: Revolutionary and feminist Cambridge University Press.

McDermid, J., & Hillyar, A.Midwives of the revolution. female bolsheviks and women workers in 1917. London: University College London.

Pearson, M. (2001). Lenin’s mistress. the life of Inessa Armand. London: Duckworth.

Serge, V. (2011). El año I de la revolución rusa (2a ed. ed.). Madrid: Siglo Veintiuno de España.

Service, R. (2009). Camaradas :Breve historia del comunismo. Barcelona: Ediciones B.

Service, R., & Vázquez Montalbán, M. (2001). Lenin :Una biografía. Madrid: Siglo XXI de España.

Tsvietáieva, M. (2015). Diarios de la revolución de 1917 (S. Ancira Berny Trans.). Barcelona: Trama.

Weinberg, T. S. (1995). BDSM : Estudios sobre la dominación y la sumisión. Barcelona: Bellaterra.

E unha pequena bibliografía realizada por nós sobre Inessa Armand, Nadia Krupskaia e Alexandra Kollontai

A vida de Lenine e Inessa foi levada ao cine en varias ocasións:

El tren de Lenin (1988, Daminiano Damiani), película analizada en Diario de cine, e que se pode ver completa en youtube.

Lenin en París (1981, Sergi Yutkevich)

All my Lenins 1997, Janne Sevchenko) peli completa con subtitulos en inglés

baixar o cartace en pdf para imprimir

Publicado en Teresa Moure | Etiquetado , | Deixar un comentario

Pasado o encontro con Miguel Mato

miguel mato clube1Reunímonos arredor de Manuel María, ali estaban a Casa de Hortas, Muiñeiro de brétemas, Cecais hai unha luz, Terra Cha, A luz resucitada… e tantos e tantos versos. Con Miguel Mato percorrimos parte da súa obra, as fermosas descripcións da natureza, a terra, os animais, a palabra e o amor. Sobre o amor como fonte e alimento da poesía dende que aparece, e o desamor.  Afondamos tamén no compromiso social e nacionalista dos seus poemas. Contounos moitas anécdotas como a atracción que sempre sentíu polos “toliños” que andaban pola rúa cos que compartía conversas e cigarros;  ou como, sen sábelo, estableceu amizade cun rabino xudeo que era toda unha autoridade en Israel; ou que o último que comeu antes de deixarnos foron unhas periñas urracas da horta de Miguel. Fermosas palabras coma “estralampar”, ese momento que vén despois dunha treboada, cando o vai aparecendo o azul e aínda queda no ar a lembranza dos lóstregos. Esa palabra tan utilizada por Manuel María e que tanto lle gustaba a Fole. E da treboada pasamos á chuvia e ás chuvias, e Miguel Mato léunos o seu marabilloso texto poético sobre a chuvas, na sala fíxose un silencio, e a emoción aniñou e nós. Grazas Miguel Anxo.

Publicado en Manuel María, Miguel Mato Fondo, Uncategorized | Deixar un comentario

Manuel María e Miguel Mato Fondo

fotosmanuelmaria_00361

Con 16 anos (arquivo Fundación Manuel María)

Manuel María é o autor homenaxeado este ano coas Letras Galegas. Con este motivo aproveitamos para ler unha escolma da súa obra poética. Eleximos a antoloxía realizada por Miguel Mato Fondo e Miguel Anxo Fernán Vello, e será Miguel Mato quen nos achegue máis a súa obra, xa que estará con nós  o 12 de maio ás 17 horas no Recuncho de lectura.

Son moitas as biografías publicadas sobre Manuel María, tanto impresas como en rede. Dende setembro de 2013, grazas á laboura da súa viúva, Saleta Goi, e a axuda de moitas e moitos colaboradoes, temos a sorte de contar coa Casa museo Manuel María, situada en Outeiro de Rei, na que se recolle todo o seu legado, biblioteca, manuscritos, obxectos persoais, así como unha importante colección de arte.

 

Con Uxío Novoneyra e Ramón Piñeiro (arquivo Fundación Manuel María)

Con Uxío Novoneyra e Ramón Piñeiro (arquivo Fundación Manuel María)

Foi Manuel María un grande escritor en lingua galega, que medrou na casa familiar de Outeiro de Rei nun ambiente rural, mais sempre rodeado de libros e boas lecturas, permitíndolle coñecer deseguida a literatura galega contemporánea. Integrouse moi novo nos círculos e tertulias literarias e artísticas galegas,  comezando axiña a  publicar o seus primeiros libros de poesía. Parella á súa faceta literaria está a súa profesión de procurador dos tribunais, en Monforte de Lemos.  A súa vida e obra pasa por diferentes etapas, nas que se irá relacionando cos principais intelectuais galeguistas e participará na reorganización do nacionalismo galego. Foi un home de gran compromiso social,  político e cultural con Galicia, co noso pobo e a nosa lingua.

Ten unha obra moi extensa, especialmente poética,  que vai evoluíndo dende os seus primeiros versos publicados Muiñeiro de brétema (Colección Benito Soto, 1950), que comezaría unha nova corrente  na lírica galega, a “Escola de tebra”, ata os últimos títulos publicados cada vez máis intimistas,  Elexías á miña vida pequeniña (Instituto de estudos chairegos, 2004) ou  Cecais hai unha luz (Fundación Manuel María, 2010). Asemade foi un grande narrador, ensaista e dramaturgo.

Na web da Casa Museo Manuel María hai unha relación completa da súa obra. Na Biblioteca da UDC temos disponible para levar en préstamo moitas delas e na Biblioteca Virtual Galega podedes ler algunas das súas obras en rede.

Bibliografía sobre Manuel María realizada pola Biblioteca.

Recitado de Manuel María

Algúns dos seus poemas foron e seguen a ser cantados:

 

Mini e Mero cantan O aradiño

 

Fotografía realizada por Eduardo Castro (arquivo AELG)

Fotografía realizada por Eduardo Castro (arquivo AELG)

Tamén Miguel Mato Fondo naceu nunha casa de aldea, en Ponteceso, no seo dunha grande familia e cun peso moi importante da natureza na súa formación persoal. O mar, as aves, a horta… sempre nos seus poemas.

Entón andábamos a brincar nos cons, brancas e inmóbeis, os homes dacabalo polos camiños dos montes, o voo dos miñatos a xogaren coas raiolas das abas…”
(O Whiskey na barrica. Espiral Maior, 2004)

Da avoa Teresa e da súa nai chegou o amor á literatura e a arte, do pai e do seu tio Manolo, o apego ao mar e á horta.

Formou parte do colectivo poético Amor e desamor, xunto a Manolo Rivas, Pilar Pallarés, Lois Pereiro ou Miguel Anxo Fernán Vello, entre outros.

Fotografía realizada por Eduardo Castro Bal (arquivo AELG)

Fotografía realizada por Eduardo Castro Bal (arquivo AELG)

É licenciado en Filoloxía hispánica pola Universidade de Santiago, poeta, narrador, ensaísta, e profesor de lingua e literatura no IES Rafael Dieste da Coruña. Como poeta publicou O Whiskey na barrica (Espiral Maior, 2004) e Terra fría (Caldeirón, 2015). En narrativa escribíu a colección de relatos Xope de Lilaina (Bahía, 2005). E como ensaísta,  A mazá e a cinza. A poesía galega após 1976 (Edicións do Cumio, 1991), A escrita da terra. Configuración do espacio natural na literatura galega (Espiral Maior, 1998), Transgresión e fraxilidade. Un retrato literario de Lois Pereiro (Laiovento, 2011) e  Señardade da luz (A obra poética de Manuel María) (Alexandre Bóveda, 2011). Tamén ten escritos sobre Manuel María en revistas e obras colectivas, e a escolma poética publicada por Espiral Maior, máis a edición de Edipo. Participou en varias obras colectivas, tanto de poesía como de ensaio, como en De amor e desamor, I e II, (Edicións do Castro, 1984,1985), De Pondal ao Batallón Literario. 120 anos de poesía na Costa da Morte (Sotelo Blanco, 2009), ou Versus cianuro. Poemas contra a mina de ouro de Corcoesto (Caldeirón, , 2013). Aquí deixamos un documento cunha listaxe coas obras de Miguel Mato.

Para máis detalles da súa biobibliografía podedes consultar a páxina da AELG, onde hai unha autobiografía, relación de obras, fototeca e videoteca.

Aquí recitando a Manuel María

O Whiskey na barrica

Algunhas entrevistas interesantes nas que nos podemos aproximar máis á súa escrita:

Entrevista en Sermos (13-5-2015), con motivo da publicación do seu último libro de poesía, Terra fría”.

Entrevista en Palabracomum (5-09-2015) 

cartace pdf imprimir

cartace jpg.jpg

Publicado en Manuel María, Miguel Mato Fondo | Etiquetado , | Deixar un comentario

Finalizado o encontro con Marilar Aleixandre

cc Luis Miguel Bugallo

cc Luis Miguel Bugallo

O pasado xoves reunímonos no Recuncho de lectura con Marilar Aleixandre para falar sobre O coitelo en novembro. Foi un dos encontros con maior concorrencia de lectoras e lectores, o cal nos encheu de ledicia e satisfacción. Comezou Marilar a falar un pouco do proceso de creación da obra, de como a ía compoñendo a partir de relatos , que nalgunhas ocasións xa tiña creados, e como lles ía dando unidade coa historia de Mila e as súas descubertas. Cada unha das historias tiña unha vida propia, e nós deixabamonos levar por ela. O primeiro debate que suscitou foi en canto a súa forma, ao xénero no que se podía “encaixar”, se estabamos ante un conxunto de relatos cun fio común ou ben ante unha novela, como apunta Eyré na súa crítica. Sempre tentamos encadrar as artes e as letras nun estilo e/ou nun xénero, segundo unas pautas clásicas, algo que hoxe é case que imposible dada a intercomunicación das artes, en todos os ámbitos creativos.

O coitelo en novembro ten unha linguaxe moi coidada, de moita riqueza léxica, con múlltiples rexistros que se adaptan a cada un dos espazos literarios e xeográficos. O coñecemento que amosa Marilar sobre cada especie do rio, por exemplo, cos nomes dos bichiños ou a linguaxe da pesca, ben nos faría pensar que ela ten nesa arte unha grande experiencia.  A variedade de tempos históricos dos relatos, asi como a diferentes sensacións que nos transmiten, moitas veces de raiba e impotencia ante feitos que sabemos foron reais, de humor, ou incluso tenrura noutros, máis sempre producindo en nós esa empatía con que sofre, pasa fame, ou ama.

Achegámonos  a outras das súas obras, Lobos nas illas ou Cabeza de medusa,  ás historias das que parten e ás que se van tecendo a partires delas, do contacto con lectoras e lectores, ou mesmo algún “retorno”  de quen nelas se representa. E que nalgunhas ocasións tiña relación co tema da “autoría” e da posición ética de quen transcribe historias que nalgún momento lle aconteceron a alguén, tamén presente na obra que limos.

Queremos agradecer a Marilar, Mila e/ou  Aleksandra Mairal esta tarde de encontro e conversa.

Publicado en Marilar Aleixandre | Deixar un comentario

Encontro literario con Marilar Aleixandre

cartacemarilarlistowebLembrámosvos que o día 18 de febreiro ás 18 horas, tomaremos un té con Marilar Aleixandre no Recuncho de lectura da Biblioteca. Falaremos con ela sobre a obra “O coitelo de novembro”. Será ás 18 h. Contamos con vós.

Publicado en Marilar Aleixandre | Etiquetado | Deixar un comentario

Nova lectura, “O coitelo en novembro”, de Marilar Aleixandre

coitelonovembro

 

Comezamos ano e o frio inverno de febreiro tráenos “O coitelo en novembro“, de Marilar Aleixandre, publicada en Xerais (2010). Trátase dunha colección de relatos unidos por un fío, que autores, como Eyré consideran unha novela. De novo unha obra chea de referencias literarias, que nos fai viaxar no tempo, máis tamén entre a realidade e a ficción, nos leva de Oriente ou de Grecia a Arxentina, achéganos a Sherezade, a Ovidio… aos galegos do exilio, a Luís Seoane e a Galicia, á nosa historia e a súa memoria.

autoría: Distrito Xermar. Wen AELG

autoría: Distrito Xermar. Wen AELG

Marilar Aleixandre  naceu en Madrid en 1947, aínda que xa en 1973 ficaría nas nosas terras, despois de pasar por outras que, xunto con espazos nos que non vivíu ou polos que pasou brevemente,  lle marcarían fondamente e deixarían pegada na súa obra. Na web da AELG hai unha autobiografía súa na que nos ofrece lembranzas de cada lugar, arrecendos, cores, sabores…  Cóntanos tamén que recibiu unha “educación rockeira” asistindo ao programa “Caravana”, a finais dos 60, no que Ángel Álvarez presentaba aos grandes da música contemporánea.

Estudou Bioloxía e dende 1988 imparte Educación Ambiental na Universidade de Santiago de Compostela, na Facultade de Ciencias da Educación. Como curiosidade, adora os escaravellos, que, incluso, darán lugar a un libro, A Expedición do Pacífico.

Marilar é unha das escritoras galegas de maior recoñecemento e con máis obra publicada. Destaca como autora de obras infantís e xuvenís, entre as que salientamos A formiga coxa, (Xerais,1989), A banda sen futuro (Xerais, 1999), A vaca de Fisterra e a trabe de alcatrán (Tambre, 2005), A cabeza de Medusa (Xerais, 2008), do que deixamos enlace ao proxecto de lectura realizado por Anaya  ou o poemario Ovella descarreirada (Xerais, 2014). Como narradora de adultos ten publicado Tránsito dos gramáticos (Xerais., 1993), Lobos nas illas, (Xerais. 1996), A compañía clandestina de contrapublicidade, (Galaxia, 1998), Teoría do caos (Xerais. 2001), ou O coitelo en novembro ( Xerais. 2010).

Asemade ten importantes poemarios como Catálogo de velenos ( Sociedade de Cultura Valle-Inclán, 1999), Desmentindo a primavera (Xerais, 2003), Abecedario das árbores (El Correo Galego, 2006) e Mudanzas (PEN Clube, 2007). Formou parte do Batallón Literario da Costa da Morte. En 2010 foi nomeada Socia de honra da Asociación de Escritores en Lingua Galega.

Participou en publicacións colectivas como Construír a paz, (Xerais, 1996), Unha liña no ceo, (Xerais,1996), Longa lingua (Xerais, 2002), Polifonías: voces poéticas contra a violencia de xénero, (Espiral Maior, 2006)…  e revistas sobre cultura e literatura: CLIJ  Festa da Palabra Silenciada,  Dorna  e El Signo del Gorrión. Podedes ver aquí algunhas das súas colabouras nestas publicacións.

Cultiva tamén o ensaio, con numerosas publicacións en papel e electrónicas relacionadas coa ciencia, e as materias que imparte na Universidade. Deixamos aquí unha ampla relación de artigos e outras publicacións de Marilar Aleixandre no eido das ciencias.

Ten acadado numerosos premios: Premio Merlín de literatura infantil (1994) e Premio da crítica de Galicia (1995) por A Expedición do Pacífico, Premio Manuel Murguía de Relato breve (1997) por Desaforados Muños, Premio Rañolas ao mellor libro infantil e xuvenil en galego (1996) por O Trasno de Alqueidón, Premio Álvaro Cunqueiro de Narrativa (1997) por A Compañía clandestina de contrapublicidade, Premio Xerais por Teoría do caos (2001) ou Premio Esquío de poesía en galego (1998) por Catálogo de velenos. Está na Lista de honra do IBBY (International Board on Books for Young People ) (1997) pola tradución A caza do Carbairán (The Hunting of the Snark) de Lewis Carroll.

Tamén como traductora, ademáis de A caza do Carbarán, ten poemario Muller ceiba (1996) de Sandra Cisneros  e Harry Potter e a pedra filosofal, o primeiro volume da serie Harry Potter ( 2001).

Guionista de 14 capítulos da serie de banda deseñada “Os escachapedras”, ilustrados por Fran Bueno.

Nas súas obras incide en temas de política contemporánea, a memoria histórica, no amor, na situación da muller, igualdade de xénero, a escravitude, a discriminación, adolescencia, etc.

Máis información sobre a autora:

Na súa web

Web da AELG

Galipedia

Referencias e críticas sobre O coitelo en novembro

Crítica de Ramón Nicolás   Crítica de Xosé Ramón Eyré   Crítica de Dolores Martínez Torres

Tempos novos. Protexta, n. 15.

“O cóitelo en novembro” Festa da palabra silenciada, ISSN 1139-4854, Nº. 26, 2010 (Ejemplar dedicado a: Actualizar a Rosalía), págs. 136-137

Publicado en Marilar Aleixandre | Etiquetado | Deixar un comentario