Encontro literario co autor portugués André Domingues

Xa estamos en maio, case lúa chea, tempo de sementar o millo. Os días medran nos campos cheos xa de acederas, margaridas, verónicas e trebo. As cerdeiras xa perderon a flor, arrecenden agora estripeiros, zelindas e sabugueiros. Maia protéxenos.

Visítanos o autor portugués André Domingues, que estará con nós o día 18, ás 17 h, para falar da súa obra Dramas de companhia”.

André Domingues naceu e vive no Porto, onde imparte aulas de escrita creativa e lingua española. É licenciado en Ciencias da Comunicación e mestre en Literatura e Cultura comparadas pola FLUP. Escritor, traductor e locutor de radio. Adoita publicar os seus textos literarios na rede, para o que conta con tres blogues persoais: Do amor mau, no que escrebe relatos propios que sempre comeza cunha imaxe, coma un flash, unha impresión, da que descenderán as palabras;  Bocca bacciata, cunha mostra de textos escritos no ano 2014;  ou O mar parece azeite, realizado xunto con outras e outros autores, a partir do obradoiro de Escrita Criativa: Poesia, orientado por Ana Luísa Amaral. Neste último blogue as achegas persoais mistúranse con poemas de Miguel Torga, Sophia de Mello Breyner Andresen, Al Berto, Pessoa, Amadeo Baptista, Rimbaud,  Shakespeare, Emily Dickynson, Cesare Pavese ou Clarice Linspector.  Contén amais textos propios nos que desenvolve emocións ante a visón dun cadro, As meninas de Velazquez, ou a lembranza dunha peza musical de Debussy.

É habitual ler os seus textos en revistas culturais e literarias dixitais, como é o caso do Correio do Porto, onde publica poemas e impresións sobre arte, teatro, literatura ou cine. Nun orixinal formato, a modo de prospecto médico, publicou unha serie de poemas na Bula de marzo de 2015, exemplar que se pode imprimir e pregar, seguindo as instrucións e crear unha interesante colección con textos e ilustracións de diferentes autoras e autores.

Participa cos seus textos en exposicións internacionais, dialogando asi con outras artes: pintura, escultura, gravado…

En 2005 publica por primeira vez en papel un conto, no libro colectivo Convidava esta gente para jantar?. No ano 2009 obtén o primeiro premio de poesia da AEFLUP, coa obra Eschaton ou a Extremidade do Mundo, seguiralle a mención de honra na OFF FLIP de literatura polo poema  Dying Mannequin!. No ano 2010 acada o premio Novos Talentos Fnac de Literatura co conto Sine die (2011). Dramas de Companhia (Companhia das Ilhas, 2016), é a súa última obra.

Para coñecer algo máis sobre André podemos ler a entrevista que lle fixo Paulo Moreira para o Correio do Porto.

Dramas de Companhia está escrito en prosa poética, creando un conxunto de 59 textos curtos, que André divide en tres capítulos : Insuficiências Reais, Role-Playing e Vidas Breves.  Neles indaga no máis íntimo da psioloxía humana, na dor de aquel que sofre pola súa existencia.

Alice Macedo Campos e Hugo Pinto Santos fan unha reseña sobre esta obra, e tamén podemos ler o texto de prensa realizado pola editora. deixamos aquí un booktrailer que nos convida a entrar e avanzar polos fíos nos que camiña o seu protagonista.

Na Biblioteca temos varios exemplarese do libro Dramas de companhia que podedes levar en préstamo.

Publicado en André Domingues | Deixar un comentario

María do Cebreiro: O deserto

Finalizaremos as actividades do mes de marzo cun encontro literario con María do Cebreiro, con quen falaremos sobre o seu libro de poemas O deserto. Será o día 3 de maio ás 17 h no noso Recuncho de lectura, coma sempre con té e doces.

cartace2web

img_0332Nada e Compostela, María do Cebreiro Rábde Villar,  é poeta, ensaísta e doutora en teoría da literatura, investigadora e profesora na Universidade de Santiago.

Neta de músico, filla de dous grandes poetas, Helena Villar Janeiro e Xesús Rábade, e irmá do compositor e pianista Abe Rábade,  flúe a creatividade das súas veas, do embigo e da pel.  Na web da AELG podedes ler unha fermosa autobiografía.

O estadio do espello foi o inicio, o primeiro poemario publicado (1998), despois virían nós, as inadaptadas (2002), Non queres que o poema te coñeza (2004), O barrio das chinesas (2005), Os Hemisferios (2006), Objetos perdidos / Obxectos perdidos (2007), Cuarto de outono (2008) e Non son de aquí (2009), traducido ao inglés por Helena Miguélez Carballeira (I am not from here, 2010), Os inocentes (2014) e O deserto (2015). En colaboración con Xosé Carlos Hidalgo Lomba, compuxo as series Poemas Históricos (2010) e O grupo (2012). Co músico David Miranda gravou o disco Lembrarás este cuarto? (2011). [fonte. Galipedia e As escollas electivas].

Mais tamén ten publicados ensaios, como As terceiras mulleres (2005) ou Fogar impronunciable. Poesía e pantasma (2011), sobre este último que podedes ler un artigo publicado en El País. Amais ten artigos sobre teoría da literatura e poesía. Podedes ver refrencias das súas obras na súa páxina na AELG e no seu perfil de Dialnet. E traduciu á nosa lingua a  obra Tres vidas (2006) de Gertrude Stein.

Coordinou as escolmas A poesía é o gran milagre do mundo (2001), mostra de poesía galega contemporánea traducida ao inglés, e Damas negras (2002), antoloxía e tradución ao galego de letras de cancións cantadas por mulleres.

Acadou numerosos galardóns como o II Premio de poesía Caixanova por Non queres que o poema te coñeza ou o Premio de Investigación Dámaso Alonso por As antoloxías de poesía en Galicia e Cataluña, extraída da súa tese de doutoramento Aproximación teórica ó fenómeno antolóxico desde a perspectiva do espacio (2004), e xa no 2016 o Premio da Crítica de poesía galega á mellor obra poética de 2015 por O deserto.

deserto-696x480O Deserto é o seu último libro de poesía. Publicado por Apiario (2016) nunha delicada edición deseñada e ilustrada por NUMAX, a modo dun “devocionario” dí Ramón Nicolás no seu Caderno de crítica, “oracións que se converten aquí en versos para meditar”. En diálogo coas imaxes vai tecendo as palabras. A Prendemos xa na cuberta e capa, coa obra Agar et Ismäel dans le desert, de Antoine Motte dit Falisse, a fuxida de Agar co seu fillo ao deserto. Cando abrimos o libro unha impresionante imaxe de Ingrid Bergman e George Sanders na película Viaggio in Italia (1954), de Roberto Rosselini que nos leva a Pompeia, á vida dunha parella que afonda nos seus des-encontros e des-enganos, no amor e des-amor, nese deserto que deixa o amor cando fuxe. Sensacións, crise, vida-morte…

img_0327Máis informacións sobre a autora en:

AELG

Galipedia

Bibliografía creada pola Biblioteca

Entrevistas:

Palavracomum, arredor de O Deserto, feita por Ronsel Pan

Noitábrega

Praza Pública (Monse Dopico) sobre O Deserto

Sobre O Deserto

O Deserto. María do Cebreiro (Booktrailer) from apiario on Vimeo.

Nota editorial (Apiario)

Reseña en Caderno da Crítica Reseña en Tamén publicado no Fugas de La voz de Galicia

A Sega (por Susana Airins)

Lermos.gal

Ísula europea (por Inma Otero Varela, en italiano)

 Ler en rede a súa poesía:

Revista dixital Fronterad 

Tamtam press https://tamtampress.es/2016/12/01/cinco-poemas-de-maria-do-cebreiro/

Barcelona review https://www.barcelonareview.com/43/s_mdc.htm

BVG Biblioteca Virtual Galega

 

Ler a María na Biblioteca:

37 poemas por man propia. Ribeira: Bourel, 2007.

Hábitat-interferencias. Outes, A Coruña: Concello de Outes, 2013.

Cuarto de outono. Santiago de Compostela: Sotelo Blanco, 2008.

Non son de aquí (1̇ ed.). Vigo: Edicións Xerais de Galicia, 2008.

Os inocentes. Vigo: Galaxia, 2014.

O deserto. A Coruña: Apiario, 2016.

Fogar impronunciable : Poesía e pantasma. Vigo: Galaxia, 2011.

Publicado en María do Cebreiro | Deixar un comentario

Limpeza de sangue, de RUBÉN RUIBAL

imaxe tomada da Asociación de auroes teatrais (ficha do autor)

imaxe tomada da Asociación de auroes teatrais (ficha do autor)

Dende o clube de lectura desexámosvos que o novo ano comece algo mellor do que estamos deixando o que remata, se é que aínda se pode remediar tanta desfeita. E como imaxinamos que entre fartura e fartura algo de tempo libre haberá, anunciamos xa a nova lectura que seguro vos vai gustar, Limpeza de sangue, de Rubén Ruibal. O encontro con el no Recuncho de lectura será, o xoves 26 de xaneiro de 2017, ás 17.00 h.

Rubén Ruibal (Ribadeo, 1970) é dramaturgo, director e actor teatral.  Actualmente coordinador da Aula de Teatro e Danza da Universidade da Coruña, na que estreou Rinoceronte no camiño (2010), obra colectiva.  Tamén imparte obradoiros teatrais. Formouse como actor, escenógrafo e axudante de producción e dirección na Aula de Teatro da USC e no Teatro Universitario da Coruña, asi como na Escola de Teatro Danthea e a compañía O Facho. Iniciouse como actor e colaborador na compañía Teatro de Aquí, fundada no 1992 por Roberto Vidal Bolaño  e  Belén Quintáns. No ano 2000 crea, xunto a Carlos Losada, a compañía Teatro Cachuzo. Tamén traballa e escribe para o Centro Dramático Galego. Desta primeira etapa é a súa obra Fume (2000)  e  Nunca durmo (asinadas co seudónimo de Eric Cachuzo), representada por Teatro Cachuzo. Outras das súas obras foron Trafic, arroz mubi (2004) e Triunfadores, levadas á escea por Patatín & Patatán Superproductions. Co peche de Teatro de aquí adicouse de cheo á escrita. No 2006 publícase a obra que temos con nós, Limpeza de sangue. Logo viría Peter Buckley, un firme traballador da derrota, que escribíu xunto con César Candelas, co que acadaría o Premio de Teatro Radiofónico do Diario Cultural da Radio Galega (2009), e Insomnio (2008). O ano 2009 será moi productivo xa que saen do prelo Estigma (escrito xunto con Jacobo Paz e Vanesa Sotelo), Delimvois (a partir dun texto de Jacobo Paz, “Estado único”, inspirada no texto “Nós” de Zemiatin, Premio da asociación de Escritores en Lingua Galega –Teatro- 2010), ¿Onde andas, Karl? e Cambios de destino, obras que foron estreadas polo Centro Dramático Galego, a Oficina de Guimaraes, a Escola de Teatro de Narón e Teatro en Punto. Con César Candelas publicaría tamén A néboa amarela (Black Diamond Bay) (Biblos, 2010).

Tamén escribíu artigos e colaborou en obras colectivas:

Fernandes, C. C. B., & Mato, X. R. F. (2014). Lingua e teatro: X xornadas sobre lingua e usos. Servicio de Publicaciones.
Ruibal, R. (2007a). Extrañas perversiones: Escribir. El Teatro De Papel, (6), 41-45.
Ruibal, R. (2007b). De garaxe a limpieza de sangre, pasando por Roberto Vidal Bolaño. El Teatro De Papel, (6), 37-40.
Ruibal, R. (2008). Delimvois – te catro. Dorna: Expresión Poética Galega, (32), 91-94.
Ruibal, R. (2010). Venecia é un espello. Casahamlet: Revista De Teatro, (12), 106-109.
Ruibal, R. (2011). O que pasou pola cabeza do “vagabundo tocador de láude que non espertará en toda a peza” da fundación de romeo e xulieta, famosos namorados… Casahamlet: Revista De Teatro, (13), 86-88.
Ruibal, R. (2012). Galeria. Casahamlet: Revista De Teatro, (14), 122-124.
Ruibal, R. (2014). “Peter buckley” e o premio diario cultural. En: Biscaíñino Fernández, Carlos e Freixeiro Mato, Xosé Ramón (ed.), X Xornadas sobre Lingua e Usos. Universidade da Coruña, Servizo de Normalización Lingüística.

Roberto Vidal Bolaño foi o autor que máis influíu na obra de Ruibal, con quen se formou e  traballou ao longo de 10 anos na compañía Teatro de aquí. Mais tamén están na súa obra outras influencias, como é a de Cortázar ou Bernard-Marie Koltés. Lembraredes que no libro “O soño galego de Julio Cortázar” de Fernández Naval, Rubén colabora cun texto.

limpeza-de-sangueLimpeza de sangue (o sangue fai ruído) (Xerais, IGAEM, 2006) acadou o Premio Nacional de Literatura Dramática (2007), a 5ª Edición – XIV Premio Álvaro Cunqueiro para Textos Teatrais (2005) e o Premio María Casares ao Mellor Texto Orixinal (2011). Foi unha obra escrita coma homenxe a Roberto Vidal Bolaño e a súa obra Doentes. Na Biblioteca temos varios exemplares e nas Bibliotecas Públicas tedes máis.

A obra non puido ser representada ata 6 anos despois, non contaba co apoio económico necesario, pese a que nas bases do Premio Álvaro Cunqueiro se incluía a súa posta en escea. Chegaría así o seu momento en 2011, co aval persoal de Arturo López, director de Espello cóncavo e o inmenso traballo do elenco de actores e actrices da compañía.

Trata sobre dous homes de moi diferente procedencia social que se atopan na sala dun hospital, á espera dunha segunda oportunidade, un transplante,  ou dunha morte segura. É unha obra sobre a enfermedade,  a amizade, mais tamén é unha forte crítica á sociedade actual, á corrupción, ás institucións, á sanidade, contada con humor e unha forte ironía. Non desvelamos máis, pero podedes ler un resume na páxina de Xerais e tamén a interesante reseña que fixeron Marta Insua e Mariña Río Mallo, na revista Madrygal (vol. 11, 2008).

Jorge Coira anunciou en 2011 que levaría Limpeza de sangue á grande pantaia e que a rodaxe comezaría en 2012, coa productora Filmanova. O propio Rubén ve a obra como un guión de cine. Lede máis neste Debate entre Jorge Coira e Rubén Ruibal: “A cultura é o que vertebra a existencia diso que chamamos Galicia”

Sobre Limpeza de sangue:

Reflexións sobre “Limpeza de sangue” (Charla con Rubén Ruibal no salón de actos de la Facultad de Filología y Traducción Rubén Ruibal).
Artigo en Vieiros (Lucía Iglesias, 2007)
Edición dixital da entrevista publicada na edición impresa de TEMPOS Novos (nº 126, novembro de 2007)
Entrevista a Rubén Ruibal e Gustavo Pernas en El País (5/11/2010)

Un fragmento da representación de Estigma
Producción: Centro Dramático Galego
Autoría: Jacobo Paz, Rubén Ruibal e Vanesa Sotelo. Dirección: Dani Salgado. Escenografía e vestuario: Joan Galí. Iluminación: Baltasar Patiño. Intérpretes: Xavier Deive, Xosé Manuel Esperante, Clara Gayo, Vicente de Souza eMaría Tasende Cotelo. Estrea: 2 de maio de 2008 no Salón Teatro de Santiago de Compostela (A Coruña).

Publicado en Uncategorized | Etiquetado | Deixar un comentario

Ostrácia, de Teresa Moure

retratotmag1pImos deixando atrás os calorosos días de verán e, xa de cheo no traballo e nas aulas, procuramos un tempo de lecer, no que a lectura embale as augas dos soños.

O día 26 de outubro, ás 17.30 conversaremos con Teresa Moure, no noso Recuncho de lectura, sobre o seu romance Ostrácia, e acompañaremos a tarde con té e doces.

Teresa Moure é escritora, doutora en lingüística e profesora na Universidade de Santiago de Compostela. Dende que comezou a escribir o tempo non se detén sen unha palabra, así Consuelo Bautista a define como “a muller das palabras”. Na contracapa de Ostrácia hai un fermoso texto sobre ela, no que se intúe unha muller impulsiva, activista, comprometida e amante da escrita e a natureza.

A súa obra abrangue todos os xéneros liteararios, novela, poesía, ensaio, teatro, xornalismo…  acadando premios en todos eles como  o premio Loureiro Rey de novela curta e Arcebispo San Clemente (A xeira das árbores, 2004), Ramón Piñeiro de ensaio (Outro idioma é posible, 2005, e Queer-emos un mundo novo, 2012), Xerais de novela, AELG e o da Crítica de narrativa galega (Herba moura, 2007), ou Rafael Dieste de teatro e María Casares (Unha primavera para Aldara, 2007 e 2009 respectivamente).

A partir de 2013 decide escribir a súa obra na lingua aceitada internacionalmente para países lusófonos e nela  está a obra que os ocupa, Ostrácia (2015), Eu violei o lobo feroz (2013), o ensaio Politicamente incorreta (2014) e Uma mãe tão punk (2014).

Tamén publicou obra para nenas e nenos, como A casa dos lucarios (2007), Eu tamén son fonte (2008), ou Mamá, tí si que me entendes (2009), os dous últimos ilustrados por Leandro Lamas.

Algunhas das súas obras foron traducidas a outros idiomas, neste sentido a máis difundida foi Herba moura (catalán, castelán, romanés, italiano, portugués e neerlandés). E Teresa traducíu Lilus Kikus, de Elena Poniatowska (2012) ao galego.

Deixamos aquí unha listaxe extensa coas súas obras e os enlaces ao noso catálogo.

Publicou ademais numerosos artigos en revistas e xornais sobre lingua, xénero, ecoloxía… Teresa Moure é unha muller cun forte compromiso coa lingua galega, o feminismo, a xustiza social, a ecoloxía e a nación. Podedes ler algúns dos seus artigos en Sermos Galiza.

Para coñecer máis sobre ela podedes ver varias biografías na rede como a da AELG , a de Xerais, ou a autobiografía da BVG. Tamén é interesante a reseña que sobre ela fai Consuelo Bautista para o diario El País.
E imprescindible a entrevista que lle fixo Ramiro Torres para a revista Palavracomum.

novela-ostracia-teresa-moureDa súa extensa producción literaria seleccionamos a última novela  para a lectura no clube. Ostrácia (Através editora, 2015), alá onde non se dorme, a loita continúa e acorda entre o desexo e a submisión. Teresa Moure achéganos á vida de tres mulleres “araña”, loitadoras, revolucionárias, enleadas en arriscadas misións, implicadas na loita social e política, pezas clave na historia de Rusia e, sobre todo, inmensas feministas. Inessa Armand, máis coñecida pola súa relación con Lenin que pola entrega incondicional á revolución bolchevique, Nádia Krupskaia e Alexandra Kollontai nunha narración en primeira persoa con distintas voces, que vai do íntimo ao histórico e do pasado ao tempo actual.

 


Inessa Armand acompañada por Lenine no Culturgal (subido á rede por Alfredo Ferreiro) na promoción de Ostrácia.

Non imos desvelar máis sobre o seu contido, pero quen o desexe pode ler nas críticas e análises que outros autores fixeron dela, como a crítica realizada por Ígor Lugris en palavracomum ou a de Philip Krummrich en Praza Pública.

Sobre a figura de Inessa Armand, clave na novela, tense escrito moito, aínda que quizáis máis pola súa relación con Lenine que polo seu propio peso como muller revolucionaria e loitadora, fundadora da sociedades feministas, membro do comité executivo do Soviets de Moscú, e que se xogou moitas veces a vida en misións encomendadas polo propio Lenine. Tivo unha vida curta mais intensa, morre de cólera aos 46 anos. Creaba escolas para nenos e nenas campesiñas, axudaba a prostitutas… e sempre loitou pola emancipación do proletariado.

antigo-cafe-des-manillersInessa coñeceu a Lenine no café des Manilleurs,  lugar no se se atopaban os exiliados rusos en París e do que hoxe xa non queda nada. Dende ese momento sería gran amiga non só de Lenine, senón tamén de Nadia Krupskaia.

Neste enlace podedes ler, en rede, algo máis sobre Inessa Armand.

A correspondencia entre Lenine e Inessa consérvase no Instituto de Investigacións sobre Marxismo-Leninismo de Moscú. Aquí podedes ler algunhas das súas cartas.

Teresa Moure, ao final da novela ofrécenos unha bibliografía imprescindible, complementaria da lectura de Ostrácia. Algunhas das obras as temos na Biblioteca:

Etwood, R. C. (1992). Inessa Armand: Revolutionary and feminist Cambridge University Press.

McDermid, J., & Hillyar, A.Midwives of the revolution. female bolsheviks and women workers in 1917. London: University College London.

Pearson, M. (2001). Lenin’s mistress. the life of Inessa Armand. London: Duckworth.

Serge, V. (2011). El año I de la revolución rusa (2a ed. ed.). Madrid: Siglo Veintiuno de España.

Service, R. (2009). Camaradas :Breve historia del comunismo. Barcelona: Ediciones B.

Service, R., & Vázquez Montalbán, M. (2001). Lenin :Una biografía. Madrid: Siglo XXI de España.

Tsvietáieva, M. (2015). Diarios de la revolución de 1917 (S. Ancira Berny Trans.). Barcelona: Trama.

Weinberg, T. S. (1995). BDSM : Estudios sobre la dominación y la sumisión. Barcelona: Bellaterra.

E unha pequena bibliografía realizada por nós sobre Inessa Armand, Nadia Krupskaia e Alexandra Kollontai

A vida de Lenine e Inessa foi levada ao cine en varias ocasións:

El tren de Lenin (1988, Daminiano Damiani), película analizada en Diario de cine, e que se pode ver completa en youtube.

Lenin en París (1981, Sergi Yutkevich)

All my Lenins 1997, Janne Sevchenko) peli completa con subtitulos en inglés

baixar o cartace en pdf para imprimir

Publicado en Teresa Moure | Etiquetado , | Deixar un comentario

Pasado o encontro con Miguel Mato

miguel mato clube1Reunímonos arredor de Manuel María, ali estaban a Casa de Hortas, Muiñeiro de brétemas, Cecais hai unha luz, Terra Cha, A luz resucitada… e tantos e tantos versos. Con Miguel Mato percorrimos parte da súa obra, as fermosas descripcións da natureza, a terra, os animais, a palabra e o amor. Sobre o amor como fonte e alimento da poesía dende que aparece, e o desamor.  Afondamos tamén no compromiso social e nacionalista dos seus poemas. Contounos moitas anécdotas como a atracción que sempre sentíu polos “toliños” que andaban pola rúa cos que compartía conversas e cigarros;  ou como, sen sábelo, estableceu amizade cun rabino xudeo que era toda unha autoridade en Israel; ou que o último que comeu antes de deixarnos foron unhas periñas urracas da horta de Miguel. Fermosas palabras coma “estralampar”, ese momento que vén despois dunha treboada, cando o vai aparecendo o azul e aínda queda no ar a lembranza dos lóstregos. Esa palabra tan utilizada por Manuel María e que tanto lle gustaba a Fole. E da treboada pasamos á chuvia e ás chuvias, e Miguel Mato léunos o seu marabilloso texto poético sobre a chuvas, na sala fíxose un silencio, e a emoción aniñou e nós. Grazas Miguel Anxo.

Publicado en Manuel María, Miguel Mato Fondo, Uncategorized | Deixar un comentario

Manuel María e Miguel Mato Fondo

fotosmanuelmaria_00361

Con 16 anos (arquivo Fundación Manuel María)

Manuel María é o autor homenaxeado este ano coas Letras Galegas. Con este motivo aproveitamos para ler unha escolma da súa obra poética. Eleximos a antoloxía realizada por Miguel Mato Fondo e Miguel Anxo Fernán Vello, e será Miguel Mato quen nos achegue máis a súa obra, xa que estará con nós  o 12 de maio ás 17 horas no Recuncho de lectura.

Son moitas as biografías publicadas sobre Manuel María, tanto impresas como en rede. Dende setembro de 2013, grazas á laboura da súa viúva, Saleta Goi, e a axuda de moitas e moitos colaboradoes, temos a sorte de contar coa Casa museo Manuel María, situada en Outeiro de Rei, na que se recolle todo o seu legado, biblioteca, manuscritos, obxectos persoais, así como unha importante colección de arte.

 

Con Uxío Novoneyra e Ramón Piñeiro (arquivo Fundación Manuel María)

Con Uxío Novoneyra e Ramón Piñeiro (arquivo Fundación Manuel María)

Foi Manuel María un grande escritor en lingua galega, que medrou na casa familiar de Outeiro de Rei nun ambiente rural, mais sempre rodeado de libros e boas lecturas, permitíndolle coñecer deseguida a literatura galega contemporánea. Integrouse moi novo nos círculos e tertulias literarias e artísticas galegas,  comezando axiña a  publicar o seus primeiros libros de poesía. Parella á súa faceta literaria está a súa profesión de procurador dos tribunais, en Monforte de Lemos.  A súa vida e obra pasa por diferentes etapas, nas que se irá relacionando cos principais intelectuais galeguistas e participará na reorganización do nacionalismo galego. Foi un home de gran compromiso social,  político e cultural con Galicia, co noso pobo e a nosa lingua.

Ten unha obra moi extensa, especialmente poética,  que vai evoluíndo dende os seus primeiros versos publicados Muiñeiro de brétema (Colección Benito Soto, 1950), que comezaría unha nova corrente  na lírica galega, a “Escola de tebra”, ata os últimos títulos publicados cada vez máis intimistas,  Elexías á miña vida pequeniña (Instituto de estudos chairegos, 2004) ou  Cecais hai unha luz (Fundación Manuel María, 2010). Asemade foi un grande narrador, ensaista e dramaturgo.

Na web da Casa Museo Manuel María hai unha relación completa da súa obra. Na Biblioteca da UDC temos disponible para levar en préstamo moitas delas e na Biblioteca Virtual Galega podedes ler algunas das súas obras en rede.

Bibliografía sobre Manuel María realizada pola Biblioteca.

Recitado de Manuel María

Algúns dos seus poemas foron e seguen a ser cantados:

 

Mini e Mero cantan O aradiño

 

Fotografía realizada por Eduardo Castro (arquivo AELG)

Fotografía realizada por Eduardo Castro (arquivo AELG)

Tamén Miguel Mato Fondo naceu nunha casa de aldea, en Ponteceso, no seo dunha grande familia e cun peso moi importante da natureza na súa formación persoal. O mar, as aves, a horta… sempre nos seus poemas.

Entón andábamos a brincar nos cons, brancas e inmóbeis, os homes dacabalo polos camiños dos montes, o voo dos miñatos a xogaren coas raiolas das abas…”
(O Whiskey na barrica. Espiral Maior, 2004)

Da avoa Teresa e da súa nai chegou o amor á literatura e a arte, do pai e do seu tio Manolo, o apego ao mar e á horta.

Formou parte do colectivo poético Amor e desamor, xunto a Manolo Rivas, Pilar Pallarés, Lois Pereiro ou Miguel Anxo Fernán Vello, entre outros.

Fotografía realizada por Eduardo Castro Bal (arquivo AELG)

Fotografía realizada por Eduardo Castro Bal (arquivo AELG)

É licenciado en Filoloxía hispánica pola Universidade de Santiago, poeta, narrador, ensaísta, e profesor de lingua e literatura no IES Rafael Dieste da Coruña. Como poeta publicou O Whiskey na barrica (Espiral Maior, 2004) e Terra fría (Caldeirón, 2015). En narrativa escribíu a colección de relatos Xope de Lilaina (Bahía, 2005). E como ensaísta,  A mazá e a cinza. A poesía galega após 1976 (Edicións do Cumio, 1991), A escrita da terra. Configuración do espacio natural na literatura galega (Espiral Maior, 1998), Transgresión e fraxilidade. Un retrato literario de Lois Pereiro (Laiovento, 2011) e  Señardade da luz (A obra poética de Manuel María) (Alexandre Bóveda, 2011). Tamén ten escritos sobre Manuel María en revistas e obras colectivas, e a escolma poética publicada por Espiral Maior, máis a edición de Edipo. Participou en varias obras colectivas, tanto de poesía como de ensaio, como en De amor e desamor, I e II, (Edicións do Castro, 1984,1985), De Pondal ao Batallón Literario. 120 anos de poesía na Costa da Morte (Sotelo Blanco, 2009), ou Versus cianuro. Poemas contra a mina de ouro de Corcoesto (Caldeirón, , 2013). Aquí deixamos un documento cunha listaxe coas obras de Miguel Mato.

Para máis detalles da súa biobibliografía podedes consultar a páxina da AELG, onde hai unha autobiografía, relación de obras, fototeca e videoteca.

Aquí recitando a Manuel María

O Whiskey na barrica

Algunhas entrevistas interesantes nas que nos podemos aproximar máis á súa escrita:

Entrevista en Sermos (13-5-2015), con motivo da publicación do seu último libro de poesía, Terra fría”.

Entrevista en Palabracomum (5-09-2015) 

cartace pdf imprimir

cartace jpg.jpg

Publicado en Manuel María, Miguel Mato Fondo | Etiquetado , | Deixar un comentario

Finalizado o encontro con Marilar Aleixandre

cc Luis Miguel Bugallo

cc Luis Miguel Bugallo

O pasado xoves reunímonos no Recuncho de lectura con Marilar Aleixandre para falar sobre O coitelo en novembro. Foi un dos encontros con maior concorrencia de lectoras e lectores, o cal nos encheu de ledicia e satisfacción. Comezou Marilar a falar un pouco do proceso de creación da obra, de como a ía compoñendo a partir de relatos , que nalgunhas ocasións xa tiña creados, e como lles ía dando unidade coa historia de Mila e as súas descubertas. Cada unha das historias tiña unha vida propia, e nós deixabamonos levar por ela. O primeiro debate que suscitou foi en canto a súa forma, ao xénero no que se podía “encaixar”, se estabamos ante un conxunto de relatos cun fio común ou ben ante unha novela, como apunta Eyré na súa crítica. Sempre tentamos encadrar as artes e as letras nun estilo e/ou nun xénero, segundo unas pautas clásicas, algo que hoxe é case que imposible dada a intercomunicación das artes, en todos os ámbitos creativos.

O coitelo en novembro ten unha linguaxe moi coidada, de moita riqueza léxica, con múlltiples rexistros que se adaptan a cada un dos espazos literarios e xeográficos. O coñecemento que amosa Marilar sobre cada especie do rio, por exemplo, cos nomes dos bichiños ou a linguaxe da pesca, ben nos faría pensar que ela ten nesa arte unha grande experiencia.  A variedade de tempos históricos dos relatos, asi como a diferentes sensacións que nos transmiten, moitas veces de raiba e impotencia ante feitos que sabemos foron reais, de humor, ou incluso tenrura noutros, máis sempre producindo en nós esa empatía con que sofre, pasa fame, ou ama.

Achegámonos  a outras das súas obras, Lobos nas illas ou Cabeza de medusa,  ás historias das que parten e ás que se van tecendo a partires delas, do contacto con lectoras e lectores, ou mesmo algún “retorno”  de quen nelas se representa. E que nalgunhas ocasións tiña relación co tema da “autoría” e da posición ética de quen transcribe historias que nalgún momento lle aconteceron a alguén, tamén presente na obra que limos.

Queremos agradecer a Marilar, Mila e/ou  Aleksandra Mairal esta tarde de encontro e conversa.

Publicado en Marilar Aleixandre | Deixar un comentario