Gustavo Pernas: Isóbaras

cartace2_gustavo_pernasGustavo Pernas (Viveiro, 1959) é Licenciado en Xeografía e Historia, sección Historia da Arte, pola Universidade de Santiago de Compostela (1981) e estudos de Arte dramática en Madrid. Actualmente profesor na Escola de Imaxe e Son  da Coruña e impartiu docencia na Universidade da Coruña de dramaturxia e arte actual no “Mestrado Estudios Teatrais e Audiovisuais”. Escritor de teatro e guións de televisión, actor, director de teatro e dobraxe, e realizador de curtametraxes.

En 1989 funda, con Ánxela G. Abalo a compañía de teatro “Áncora Producións”, na que representa os seus propios textos, dirixidos por el ou por Ánxela G. Abalo, seguindo así a liña doutros dramaturgos como Roberto Vidal Bolaño ou Manuel Lourenzo. É unha aposta por facer teatro galego e en galego, como di o propio autor nunha entrevista que lle fixo Carlos Loureiro para Encontros coa cultura (19 de Maio do 2015 ): “Facer teatro en galego e desde Galicia tamén era un obxectivo abondo arriscado e segue a selo, non hai máis que mirar a regresión e os ataques gobernamentais á nosa lingua.“ A compañía será galardoada co “Premio Roberto Vidal Bolaño” en 2008.

Gustavo dedícase profesionalmente ao teatro en todos os seus ámbitos: escrita, interpretación, dirección e produción, asi como o seu ensino e á investigación.

Moitas das súas obras recibiron premios e algunhas foron representadas noutros países: Portugal, Uruguai e Francia, incluso antes que en Galicia.

gustavo_o_galego_mulata

Imaxe da representación de O galego, a mulata e o negro foto de Kufas. Fondo Francisco Pillado (Biblioteca Facultade Filoloxía-UDC)

A súa primeira obra publicada é unha comedia, O galego, a mulata e o negro, que sería estreada en 1991 e que acadaría ese mesmo ano o “Premio Compostela”. Nesta obra fai un percorrido pola historia de Cuba e Galicia nos últimos 100 anos en clave de humor. Séguelle Ladraremos, estreada en 1996, galardoada co “Premio María Casares” ao mellor texto dramático, logo virá Fábula (1996) e Anatomía dun hipocondríaco. Estas dúas últimas obras forman con Ladraremos a triloxía Comedias paranoicas e serán publicadas por Xerais en 2000. Sucesos, formado pola obras Ruínas, A vella sensación do prohibido, Branco e negro, e Ai, que sería de nós sen os obreiros!, estréase en 2000 e será publicada en 2004 por Laiovento.  Con Footing e Final de película obterá o premio Rafael Dieste, da Deputación da Coruña, que inclúe a produción da posta en escena. Final de película, obra que rende homenaxe ao mundo do cine,  tamén recibirá o “Premio Max das artes escénicas”.  Biblos publicará Medidas preventivas (2006) e Embora Taras mínimas (2007), que tamén serán representadas. Editions de L’amandier publica Crier aux Abois (2008). En 2011 Laiovento saca a triloxía Tres logonomos (2011), formada a súa vez por Colgados, Pisados e Snakizados, obras representadas cunha estética moi “futurista”. En 2013 Xerais publica a obra Isóbaras, que acadara o “Premio Álvaro Conqueiro” en 2012 e que ao ano seguinte levaría o Premio Fervenzas literarias ao mellor libro de literatura dramática.

Ademais de teatro, Gustavo escribe ensaio, como Os ollos de Victorine e a construción da cuarta parede, publicada en  2006 por Laiovento. Ten publicados artigos de revista e participado en numerosas obras colectivas.

As súas obras son incluídas moitas veces no xénero da comedia, mais son obras de forte crítica social, das que emerxe  a traxedia vital do ser humano. Como di Manuel F. Vieites (1998: 155-156), “trala risa xeralmente vén a reflexión” . A súa obra está entre o real e o surreal, o esperpento de Valle Inclán, o absurdo de Becket, ou o existencialismo de Sartre e Camus, a sátira e a ironía. Nos seus textos están a soedade, a incomunicación, o desexo, o sexo, as relacións home-muller, Gustavo reflexiona sobre todo o que nos afecta como individuos, os nosos dramas internos, a crise existencial, porén como parte dunha sociedade.

Referencias bibliográficas e obras publicadas por Gustavo Pernas..

isobarasA obra dramática Isóbaras, de Gustavo Pernas,  foi publicada en 2013 por Xerais, obtivo o Premio Álvaro

 

Cunqueiro de escritura teatral de la Consellería de Cultura.

Oito personaxes reúnense na rúa en distintos momentos para apañar unha raiola de sol. É a única luz e calor, despois escuridade , as bombas e explosións.  Predominan os monólogos interiores, símbolo da individualidade da nosa sociedade, que se contrapón cos escasos diálogos que se establecen entre eles. A través deles achegámonos ás principais preocupacións e problemas da sociedade actual: a crise económica, a dependencia dos maiores, a emigración ou a incomunicación. Os personaxes móvense nunha atmosfera na que os seus conflitos xiran uns arredor doutros, como as isóbaras, as liñas de presión atmosférica, nun mapa do tempo.

 

“Gústanme as diferentes lecturas, romper coa dinámica do branco e o negro. Os personaxes teñen distintas capas e cada un deles pode xustificar as súas accións, argumentar isto ou aquilo. Cada un é fillo das súas circunstancias e experiencias. A obra ofrece ao lector, e esperemos que a un futuro espectador, un método ou un camiño para descubrir as interseccións, os puntos en común, é como ese xogo dos encrucillados onde podes reseguer os puntos e sae un debuxo ou outro. Esta é unha obra de encrucilladas, de solitarios que ignoran que a súa voz ten eco de coro.” (2015: par. 7)

 

Algo moi presente nesta obra é o son: os ruídos, estrondos, bombas, ruídos metálicos de coitelos, disparos; tamén música, jazz, percusión e tambores.

 

A obra está dispoñible na Biblioteca, accesible dende o noso catálogo.

Referencias bibliográficas:
Loureiro, C. e Pernas Cora, G. (21 de maio de 2015). Gustavo Pernas: O dramaturgo ás veces convértese en demiurgo na voz do intérprete. [post de blog]. Blog da Axenda Cultural AELG. Dispoñible en http://axendaaelg.blogaliza.org/tag/isobaras/

 

Advertisements
Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

María do Cebreiro: O deserto

Comezamos novo ano académico e unha nova etapa do club de lectura Nébeda. Agora, quen o desexe, poderá obter 2 ECTS por participar no club. Organiza Nébeda o SNL xunto coa Biblioteca da Facultade de Ciencias da Educación.

O primeiro encontro do curso será con María do Cebreiro, con quen falaremos sobre o seu libro de poemas O deserto. Terá lugar o mércores 18 de outubro  ás 17 h no noso Recuncho de lectura, o espazo Xohana Torres, e coma sempre, acompañado de con té e doces.

 

img_0332Nada e Compostela, María do Cebreiro Rábde Villar,  é poeta, ensaísta e doutora en teoría da literatura, investigadora e profesora na Universidade de Santiago.

Neta de músico, filla de dous grandes poetas, Helena Villar Janeiro e Xesús Rábade, e irmá do compositor e pianista Abe Rábade,  flúe a creatividade das súas veas, do embigo e da pel.  Na web da AELG podedes ler unha fermosa autobiografía.

O estadio do espello foi o inicio, o primeiro poemario publicado (1998), despois virían nós, as inadaptadas (2002), Non queres que o poema te coñeza (2004), O barrio das chinesas (2005), Os Hemisferios (2006), Objetos perdidos / Obxectos perdidos (2007), Cuarto de outono (2008) e Non son de aquí (2009), traducido ao inglés por Helena Miguélez Carballeira (I am not from here, 2010), Os inocentes (2014) e O deserto (2015). En colaboración con Xosé Carlos Hidalgo Lomba, compuxo as series Poemas Históricos (2010) e O grupo (2012). Co músico David Miranda gravou o disco Lembrarás este cuarto? (2011). [fonte. Galipedia e As escollas electivas].

Mais tamén ten publicados ensaios, como As terceiras mulleres (2005) ou Fogar impronunciable. Poesía e pantasma (2011), sobre este último que podedes ler un artigo publicado en El País. Amais ten artigos sobre teoría da literatura e poesía. Podedes ver refrencias das súas obras na súa páxina na AELG e no seu perfil de Dialnet. E traduciu á nosa lingua a  obra Tres vidas (2006) de Gertrude Stein.

Coordinou as escolmas A poesía é o gran milagre do mundo (2001), mostra de poesía galega contemporánea traducida ao inglés, e Damas negras (2002), antoloxía e tradución ao galego de letras de cancións cantadas por mulleres.

Acadou numerosos galardóns como o II Premio de poesía Caixanova por Non queres que o poema te coñeza ou o Premio de Investigación Dámaso Alonso por As antoloxías de poesía en Galicia e Cataluña, extraída da súa tese de doutoramento Aproximación teórica ó fenómeno antolóxico desde a perspectiva do espacio (2004), e xa no 2016 o Premio da Crítica de poesía galega á mellor obra poética de 2015 por O deserto.

deserto-696x480O Deserto é o seu último libro de poesía. Publicado por Apiario (2016) nunha delicada edición deseñada e ilustrada por NUMAX, a modo dun “devocionario” dí Ramón Nicolás no seu Caderno de crítica, “oracións que se converten aquí en versos para meditar”. En diálogo coas imaxes vai tecendo as palabras. A Prendemos xa na cuberta e capa, coa obra Agar et Ismäel dans le desert, de Antoine Motte dit Falisse, a fuxida de Agar co seu fillo ao deserto. Cando abrimos o libro unha impresionante imaxe de Ingrid Bergman e George Sanders na película Viaggio in Italia (1954), de Roberto Rosselini que nos leva a Pompeia, á vida dunha parella que afonda nos seus des-encontros e des-enganos, no amor e des-amor, nese deserto que deixa o amor cando fuxe. Sensacións, crise, vida-morte…

img_0327Máis informacións sobre a autora en:

AELG

Galipedia

Bibliografía creada pola Biblioteca

Entrevistas:

Palavracomum, arredor de O Deserto, feita por Ronsel Pan

Noitábrega

Praza Pública (Monse Dopico) sobre O Deserto

Sobre O Deserto

O Deserto. María do Cebreiro (Booktrailer) from apiario on Vimeo.

Nota editorial (Apiario)

Reseña en Caderno da Crítica Reseña en Tamén publicado no Fugas de La voz de Galicia

A Sega (por Susana Airins)

Lermos.gal

Ísula europea (por Inma Otero Varela, en italiano)

 Ler en rede a súa poesía:

Revista dixital Fronterad 

Tamtam press https://tamtampress.es/2016/12/01/cinco-poemas-de-maria-do-cebreiro/

Barcelona review https://www.barcelonareview.com/43/s_mdc.htm

BVG Biblioteca Virtual Galega

 

Ler a María na Biblioteca:

37 poemas por man propia. Ribeira: Bourel, 2007.

Hábitat-interferencias. Outes, A Coruña: Concello de Outes, 2013.

Cuarto de outono. Santiago de Compostela: Sotelo Blanco, 2008.

Non son de aquí (1̇ ed.). Vigo: Edicións Xerais de Galicia, 2008.

Os inocentes. Vigo: Galaxia, 2014.

O deserto. A Coruña: Apiario, 2016.

Fogar impronunciable : Poesía e pantasma. Vigo: Galaxia, 2011.

Publicado en María do Cebreiro | Deixar un comentario

Programa 2107/2018 2 ECTS

O Club de lectura contará con 2 ECTS do Servizo de Normalización Lingüística. Se desexas inscribirte só tes que enviar un correo electrónico ou contactar coa Biblioteca da Facultade de Ciencias da Educación. Podes consultar aquí o Programa completo e as actividades que deberás realizar para conseguir os 2 ECTS.

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

Encontro literario co autor portugués André Domingues

Xa estamos en maio, case lúa chea, tempo de sementar o millo. Os días medran nos campos cheos xa de acederas, margaridas, verónicas e trebo. As cerdeiras xa perderon a flor, arrecenden agora estripeiros, zelindas e sabugueiros. Maia protéxenos.

Visítanos o autor portugués André Domingues, que estará con nós o día 18, ás 17 h, para falar da súa obra Dramas de companhia”.

André Domingues naceu e vive no Porto, onde imparte aulas de escrita creativa e lingua española. É licenciado en Ciencias da Comunicación e mestre en Literatura e Cultura comparadas pola FLUP. Escritor, traductor e locutor de radio. Adoita publicar os seus textos literarios na rede, para o que conta con tres blogues persoais: Do amor mau, no que escrebe relatos propios que sempre comeza cunha imaxe, coma un flash, unha impresión, da que descenderán as palabras;  Bocca bacciata, cunha mostra de textos escritos no ano 2014;  ou O mar parece azeite, realizado xunto con outras e outros autores, a partir do obradoiro de Escrita Criativa: Poesia, orientado por Ana Luísa Amaral. Neste último blogue as achegas persoais mistúranse con poemas de Miguel Torga, Sophia de Mello Breyner Andresen, Al Berto, Pessoa, Amadeo Baptista, Rimbaud,  Shakespeare, Emily Dickynson, Cesare Pavese ou Clarice Linspector.  Contén amais textos propios nos que desenvolve emocións ante a visón dun cadro, As meninas de Velazquez, ou a lembranza dunha peza musical de Debussy.

É habitual ler os seus textos en revistas culturais e literarias dixitais, como é o caso do Correio do Porto, onde publica poemas e impresións sobre arte, teatro, literatura ou cine. Nun orixinal formato, a modo de prospecto médico, publicou unha serie de poemas na Bula de marzo de 2015, exemplar que se pode imprimir e pregar, seguindo as instrucións e crear unha interesante colección con textos e ilustracións de diferentes autoras e autores.

Participa cos seus textos en exposicións internacionais, dialogando asi con outras artes: pintura, escultura, gravado…

En 2005 publica por primeira vez en papel un conto, no libro colectivo Convidava esta gente para jantar?. No ano 2009 obtén o primeiro premio de poesia da AEFLUP, coa obra Eschaton ou a Extremidade do Mundo, seguiralle a mención de honra na OFF FLIP de literatura polo poema  Dying Mannequin!. No ano 2010 acada o premio Novos Talentos Fnac de Literatura co conto Sine die (2011). Dramas de Companhia (Companhia das Ilhas, 2016), é a súa última obra.

Para coñecer algo máis sobre André podemos ler a entrevista que lle fixo Paulo Moreira para o Correio do Porto.

Dramas de Companhia está escrito en prosa poética, creando un conxunto de 59 textos curtos, que André divide en tres capítulos : Insuficiências Reais, Role-Playing e Vidas Breves.  Neles indaga no máis íntimo da psioloxía humana, na dor de aquel que sofre pola súa existencia.

Alice Macedo Campos e Hugo Pinto Santos fan unha reseña sobre esta obra, e tamén podemos ler o texto de prensa realizado pola editora. deixamos aquí un booktrailer que nos convida a entrar e avanzar polos fíos nos que camiña o seu protagonista.

Na Biblioteca temos varios exemplarese do libro Dramas de companhia que podedes levar en préstamo.

Publicado en André Domingues | Deixar un comentario

Limpeza de sangue, de RUBÉN RUIBAL

imaxe tomada da Asociación de auroes teatrais (ficha do autor)

imaxe tomada da Asociación de auroes teatrais (ficha do autor)

Dende o clube de lectura desexámosvos que o novo ano comece algo mellor do que estamos deixando o que remata, se é que aínda se pode remediar tanta desfeita. E como imaxinamos que entre fartura e fartura algo de tempo libre haberá, anunciamos xa a nova lectura que seguro vos vai gustar, Limpeza de sangue, de Rubén Ruibal. O encontro con el no Recuncho de lectura será, o xoves 26 de xaneiro de 2017, ás 17.00 h.

Rubén Ruibal (Ribadeo, 1970) é dramaturgo, director e actor teatral.  Actualmente coordinador da Aula de Teatro e Danza da Universidade da Coruña, na que estreou Rinoceronte no camiño (2010), obra colectiva.  Tamén imparte obradoiros teatrais. Formouse como actor, escenógrafo e axudante de producción e dirección na Aula de Teatro da USC e no Teatro Universitario da Coruña, asi como na Escola de Teatro Danthea e a compañía O Facho. Iniciouse como actor e colaborador na compañía Teatro de Aquí, fundada no 1992 por Roberto Vidal Bolaño  e  Belén Quintáns. No ano 2000 crea, xunto a Carlos Losada, a compañía Teatro Cachuzo. Tamén traballa e escribe para o Centro Dramático Galego. Desta primeira etapa é a súa obra Fume (2000)  e  Nunca durmo (asinadas co seudónimo de Eric Cachuzo), representada por Teatro Cachuzo. Outras das súas obras foron Trafic, arroz mubi (2004) e Triunfadores, levadas á escea por Patatín & Patatán Superproductions. Co peche de Teatro de aquí adicouse de cheo á escrita. No 2006 publícase a obra que temos con nós, Limpeza de sangue. Logo viría Peter Buckley, un firme traballador da derrota, que escribíu xunto con César Candelas, co que acadaría o Premio de Teatro Radiofónico do Diario Cultural da Radio Galega (2009), e Insomnio (2008). O ano 2009 será moi productivo xa que saen do prelo Estigma (escrito xunto con Jacobo Paz e Vanesa Sotelo), Delimvois (a partir dun texto de Jacobo Paz, “Estado único”, inspirada no texto “Nós” de Zemiatin, Premio da asociación de Escritores en Lingua Galega –Teatro- 2010), ¿Onde andas, Karl? e Cambios de destino, obras que foron estreadas polo Centro Dramático Galego, a Oficina de Guimaraes, a Escola de Teatro de Narón e Teatro en Punto. Con César Candelas publicaría tamén A néboa amarela (Black Diamond Bay) (Biblos, 2010).

Tamén escribíu artigos e colaborou en obras colectivas:

Fernandes, C. C. B., & Mato, X. R. F. (2014). Lingua e teatro: X xornadas sobre lingua e usos. Servicio de Publicaciones.
Ruibal, R. (2007a). Extrañas perversiones: Escribir. El Teatro De Papel, (6), 41-45.
Ruibal, R. (2007b). De garaxe a limpieza de sangre, pasando por Roberto Vidal Bolaño. El Teatro De Papel, (6), 37-40.
Ruibal, R. (2008). Delimvois – te catro. Dorna: Expresión Poética Galega, (32), 91-94.
Ruibal, R. (2010). Venecia é un espello. Casahamlet: Revista De Teatro, (12), 106-109.
Ruibal, R. (2011). O que pasou pola cabeza do “vagabundo tocador de láude que non espertará en toda a peza” da fundación de romeo e xulieta, famosos namorados… Casahamlet: Revista De Teatro, (13), 86-88.
Ruibal, R. (2012). Galeria. Casahamlet: Revista De Teatro, (14), 122-124.
Ruibal, R. (2014). “Peter buckley” e o premio diario cultural. En: Biscaíñino Fernández, Carlos e Freixeiro Mato, Xosé Ramón (ed.), X Xornadas sobre Lingua e Usos. Universidade da Coruña, Servizo de Normalización Lingüística.

Roberto Vidal Bolaño foi o autor que máis influíu na obra de Ruibal, con quen se formou e  traballou ao longo de 10 anos na compañía Teatro de aquí. Mais tamén están na súa obra outras influencias, como é a de Cortázar ou Bernard-Marie Koltés. Lembraredes que no libro “O soño galego de Julio Cortázar” de Fernández Naval, Rubén colabora cun texto.

limpeza-de-sangueLimpeza de sangue (o sangue fai ruído) (Xerais, IGAEM, 2006) acadou o Premio Nacional de Literatura Dramática (2007), a 5ª Edición – XIV Premio Álvaro Cunqueiro para Textos Teatrais (2005) e o Premio María Casares ao Mellor Texto Orixinal (2011). Foi unha obra escrita coma homenxe a Roberto Vidal Bolaño e a súa obra Doentes. Na Biblioteca temos varios exemplares e nas Bibliotecas Públicas tedes máis.

A obra non puido ser representada ata 6 anos despois, non contaba co apoio económico necesario, pese a que nas bases do Premio Álvaro Cunqueiro se incluía a súa posta en escea. Chegaría así o seu momento en 2011, co aval persoal de Arturo López, director de Espello cóncavo e o inmenso traballo do elenco de actores e actrices da compañía.

Trata sobre dous homes de moi diferente procedencia social que se atopan na sala dun hospital, á espera dunha segunda oportunidade, un transplante,  ou dunha morte segura. É unha obra sobre a enfermedade,  a amizade, mais tamén é unha forte crítica á sociedade actual, á corrupción, ás institucións, á sanidade, contada con humor e unha forte ironía. Non desvelamos máis, pero podedes ler un resume na páxina de Xerais e tamén a interesante reseña que fixeron Marta Insua e Mariña Río Mallo, na revista Madrygal (vol. 11, 2008).

Jorge Coira anunciou en 2011 que levaría Limpeza de sangue á grande pantaia e que a rodaxe comezaría en 2012, coa productora Filmanova. O propio Rubén ve a obra como un guión de cine. Lede máis neste Debate entre Jorge Coira e Rubén Ruibal: “A cultura é o que vertebra a existencia diso que chamamos Galicia”

Sobre Limpeza de sangue:

Reflexións sobre “Limpeza de sangue” (Charla con Rubén Ruibal no salón de actos de la Facultad de Filología y Traducción Rubén Ruibal).
Artigo en Vieiros (Lucía Iglesias, 2007)
Edición dixital da entrevista publicada na edición impresa de TEMPOS Novos (nº 126, novembro de 2007)
Entrevista a Rubén Ruibal e Gustavo Pernas en El País (5/11/2010)

Un fragmento da representación de Estigma
Producción: Centro Dramático Galego
Autoría: Jacobo Paz, Rubén Ruibal e Vanesa Sotelo. Dirección: Dani Salgado. Escenografía e vestuario: Joan Galí. Iluminación: Baltasar Patiño. Intérpretes: Xavier Deive, Xosé Manuel Esperante, Clara Gayo, Vicente de Souza eMaría Tasende Cotelo. Estrea: 2 de maio de 2008 no Salón Teatro de Santiago de Compostela (A Coruña).

Publicado en Uncategorized | Etiquetado | Deixar un comentario

Ostrácia, de Teresa Moure

retratotmag1pImos deixando atrás os calorosos días de verán e, xa de cheo no traballo e nas aulas, procuramos un tempo de lecer, no que a lectura embale as augas dos soños.

O día 26 de outubro, ás 17.30 conversaremos con Teresa Moure, no noso Recuncho de lectura, sobre o seu romance Ostrácia, e acompañaremos a tarde con té e doces.

Teresa Moure é escritora, doutora en lingüística e profesora na Universidade de Santiago de Compostela. Dende que comezou a escribir o tempo non se detén sen unha palabra, así Consuelo Bautista a define como “a muller das palabras”. Na contracapa de Ostrácia hai un fermoso texto sobre ela, no que se intúe unha muller impulsiva, activista, comprometida e amante da escrita e a natureza.

A súa obra abrangue todos os xéneros liteararios, novela, poesía, ensaio, teatro, xornalismo…  acadando premios en todos eles como  o premio Loureiro Rey de novela curta e Arcebispo San Clemente (A xeira das árbores, 2004), Ramón Piñeiro de ensaio (Outro idioma é posible, 2005, e Queer-emos un mundo novo, 2012), Xerais de novela, AELG e o da Crítica de narrativa galega (Herba moura, 2007), ou Rafael Dieste de teatro e María Casares (Unha primavera para Aldara, 2007 e 2009 respectivamente).

A partir de 2013 decide escribir a súa obra na lingua aceitada internacionalmente para países lusófonos e nela  está a obra que os ocupa, Ostrácia (2015), Eu violei o lobo feroz (2013), o ensaio Politicamente incorreta (2014) e Uma mãe tão punk (2014).

Tamén publicou obra para nenas e nenos, como A casa dos lucarios (2007), Eu tamén son fonte (2008), ou Mamá, tí si que me entendes (2009), os dous últimos ilustrados por Leandro Lamas.

Algunhas das súas obras foron traducidas a outros idiomas, neste sentido a máis difundida foi Herba moura (catalán, castelán, romanés, italiano, portugués e neerlandés). E Teresa traducíu Lilus Kikus, de Elena Poniatowska (2012) ao galego.

Deixamos aquí unha listaxe extensa coas súas obras e os enlaces ao noso catálogo.

Publicou ademais numerosos artigos en revistas e xornais sobre lingua, xénero, ecoloxía… Teresa Moure é unha muller cun forte compromiso coa lingua galega, o feminismo, a xustiza social, a ecoloxía e a nación. Podedes ler algúns dos seus artigos en Sermos Galiza.

Para coñecer máis sobre ela podedes ver varias biografías na rede como a da AELG , a de Xerais, ou a autobiografía da BVG. Tamén é interesante a reseña que sobre ela fai Consuelo Bautista para o diario El País.
E imprescindible a entrevista que lle fixo Ramiro Torres para a revista Palavracomum.

novela-ostracia-teresa-moureDa súa extensa producción literaria seleccionamos a última novela  para a lectura no clube. Ostrácia (Através editora, 2015), alá onde non se dorme, a loita continúa e acorda entre o desexo e a submisión. Teresa Moure achéganos á vida de tres mulleres “araña”, loitadoras, revolucionárias, enleadas en arriscadas misións, implicadas na loita social e política, pezas clave na historia de Rusia e, sobre todo, inmensas feministas. Inessa Armand, máis coñecida pola súa relación con Lenin que pola entrega incondicional á revolución bolchevique, Nádia Krupskaia e Alexandra Kollontai nunha narración en primeira persoa con distintas voces, que vai do íntimo ao histórico e do pasado ao tempo actual.

 


Inessa Armand acompañada por Lenine no Culturgal (subido á rede por Alfredo Ferreiro) na promoción de Ostrácia.

Non imos desvelar máis sobre o seu contido, pero quen o desexe pode ler nas críticas e análises que outros autores fixeron dela, como a crítica realizada por Ígor Lugris en palavracomum ou a de Philip Krummrich en Praza Pública.

Sobre a figura de Inessa Armand, clave na novela, tense escrito moito, aínda que quizáis máis pola súa relación con Lenine que polo seu propio peso como muller revolucionaria e loitadora, fundadora da sociedades feministas, membro do comité executivo do Soviets de Moscú, e que se xogou moitas veces a vida en misións encomendadas polo propio Lenine. Tivo unha vida curta mais intensa, morre de cólera aos 46 anos. Creaba escolas para nenos e nenas campesiñas, axudaba a prostitutas… e sempre loitou pola emancipación do proletariado.

antigo-cafe-des-manillersInessa coñeceu a Lenine no café des Manilleurs,  lugar no se se atopaban os exiliados rusos en París e do que hoxe xa non queda nada. Dende ese momento sería gran amiga non só de Lenine, senón tamén de Nadia Krupskaia.

Neste enlace podedes ler, en rede, algo máis sobre Inessa Armand.

A correspondencia entre Lenine e Inessa consérvase no Instituto de Investigacións sobre Marxismo-Leninismo de Moscú. Aquí podedes ler algunhas das súas cartas.

Teresa Moure, ao final da novela ofrécenos unha bibliografía imprescindible, complementaria da lectura de Ostrácia. Algunhas das obras as temos na Biblioteca:

Etwood, R. C. (1992). Inessa Armand: Revolutionary and feminist Cambridge University Press.

McDermid, J., & Hillyar, A.Midwives of the revolution. female bolsheviks and women workers in 1917. London: University College London.

Pearson, M. (2001). Lenin’s mistress. the life of Inessa Armand. London: Duckworth.

Serge, V. (2011). El año I de la revolución rusa (2a ed. ed.). Madrid: Siglo Veintiuno de España.

Service, R. (2009). Camaradas :Breve historia del comunismo. Barcelona: Ediciones B.

Service, R., & Vázquez Montalbán, M. (2001). Lenin :Una biografía. Madrid: Siglo XXI de España.

Tsvietáieva, M. (2015). Diarios de la revolución de 1917 (S. Ancira Berny Trans.). Barcelona: Trama.

Weinberg, T. S. (1995). BDSM : Estudios sobre la dominación y la sumisión. Barcelona: Bellaterra.

E unha pequena bibliografía realizada por nós sobre Inessa Armand, Nadia Krupskaia e Alexandra Kollontai

A vida de Lenine e Inessa foi levada ao cine en varias ocasións:

El tren de Lenin (1988, Daminiano Damiani), película analizada en Diario de cine, e que se pode ver completa en youtube.

Lenin en París (1981, Sergi Yutkevich)

All my Lenins 1997, Janne Sevchenko) peli completa con subtitulos en inglés

baixar o cartace en pdf para imprimir

Publicado en Teresa Moure | Etiquetado , | Deixar un comentario

Pasado o encontro con Miguel Mato

miguel mato clube1Reunímonos arredor de Manuel María, ali estaban a Casa de Hortas, Muiñeiro de brétemas, Cecais hai unha luz, Terra Cha, A luz resucitada… e tantos e tantos versos. Con Miguel Mato percorrimos parte da súa obra, as fermosas descripcións da natureza, a terra, os animais, a palabra e o amor. Sobre o amor como fonte e alimento da poesía dende que aparece, e o desamor.  Afondamos tamén no compromiso social e nacionalista dos seus poemas. Contounos moitas anécdotas como a atracción que sempre sentíu polos “toliños” que andaban pola rúa cos que compartía conversas e cigarros;  ou como, sen sábelo, estableceu amizade cun rabino xudeo que era toda unha autoridade en Israel; ou que o último que comeu antes de deixarnos foron unhas periñas urracas da horta de Miguel. Fermosas palabras coma “estralampar”, ese momento que vén despois dunha treboada, cando o vai aparecendo o azul e aínda queda no ar a lembranza dos lóstregos. Esa palabra tan utilizada por Manuel María e que tanto lle gustaba a Fole. E da treboada pasamos á chuvia e ás chuvias, e Miguel Mato léunos o seu marabilloso texto poético sobre a chuvas, na sala fíxose un silencio, e a emoción aniñou e nós. Grazas Miguel Anxo.

Publicado en Manuel María, Miguel Mato Fondo, Uncategorized | Deixar un comentario