Antía Yáñez e Senlleiras

© Concha Salgado

Antía Yáñez (Burela 1991) é enxeñeira de Camiños e escritora. Reside en Cecebre onde imparte aulas de escrita para xente nova. Formouse no relato curto, comezando cos certames locais da súa infancia. Xa adulta, gañou premios como o XI Certame de Microrrelatos “Lonxa Literaria” (2013), o de Relatos Curtos “Os Viadutos” (1º premio en 2014 e 2º premio en 2017), o XXVI Concurso Literario Xaime Illa Couto (2018) e o Certame Literario de Cambre (1º en 2016, 2º en 2017 e 1º en 2018), entre outros. Con obras autotraducidas ao castelán gañou o 1º premio do V Certamen de Relatos “Pablo de Olavide” de La Luisiana (Sevilla, 2016), o 1º premio do XIX Certamen de Poesía y Relato Corto “Dafne” de Oviedo (Asturias, 2016), o 2º premio no XXIV Certamen Literario “Mujerarte” de Lucena (Córdoba, 2016) e obtivo unha mención especial no XIII Concurso de Microrrelatos Mineros “Manuel Nevado Madrid” de Oviedo (Asturias, 2016).

misterio portomarinNo ano 2016 dá o paso á novela e publica coa editorial Galaxia O misterio de Portomarín, novela  xuvenil que vai xa pola súa quinta edición. En 2018 gaña o Premio Illa Nova de Galaxia con Senlleiras, o seu debut na novela para adultos, e o I Premio Fina Casalderrey de literatura infantil pola igualdade de Baía edicións, grazas ao cal ve publicado o seu primeiro álbum ilustrado, A reconquista. En 2019 publicará Be Water, novela greenpunk xuvenil, baixo o selo de Urco Editora.

Senlleiras é una novela que nos amosa moitas das violencias patriarcais ás que son sometidas as mulleres, coma onte, aínda que os hábitos socias muden, hoxe continúan. Dúas mulleres, Alda e Alana son maltratadas, en diferentes tempos, como tamén o foron e o son aquelas que cada día aparecen na prensa e tantas mulleres hoxe silenciadas.

Contén, como a súa anterior novela, una dose de misterio que nos aduce e nos leva a habitar o espazo das protagonistas na procura dunha resposta.

A novela conta cun grande traballo de documentación, xa que a autora realiza unha interesante análise de xornais do século XX (anos vinte) na procura de casos de violencia de xénero, moitos deles son incluídos na obra.

Fai tamén unha labor de recuperación de voces femininas dos anos vinte do século pasado, como é o caso de Corona González (Porriño 1882-1972), muller liberal, con conciencia social e feminista, filántropa e mecenas. Corona escribía en A Nosa Terra e na revista Céltiga e nos seus traballos está moi presente a denuncia das vexacións a que son sometidas as muleres e a reivindicación dunha educación para elas. Así escribía nun artigo titulado «Pros país que teñen fillas»:

É necesario insinarlle a traballar, pra ser independente, e facerlle comprender que non é necesario o casamento, nen ser monxa, pra ser feliz n’este mundo. Só pode adequerir a sua independencia por medio do traballo, e o día que as nosas mulleres podan gañar a vida independentemente, sin precisar de ninguén terán independencia de carauter, e poderán casarse, ou non, sin ter medo a quedar solteiras, pois non precisan de un que as manteña (A Nosa Terra, 1-4- 1927).

Sobre Corona González podedes ler máis no álbum de mulleres da web de Cultura galega

Sobre Senlleiras

Crítica de Ramón Nicolás no Caderno da crítica (15/9/2018)

Crítica de Xosé M. Eyré en Ferraduras (5/9/2018)

Recención en A palabra de Gatsby (20/7/2018)

Reseña de Manrique Fernández en O meu andel (29/9/2018)

Diario cultural (1/8/2018)

Entrevista de Montse Dopico en Praza pública (13/10/2018)

Entrevista de Daniel Salgado no Sermos Galiza (19/8/2018)consultable íntegra na Biblioteca (n. 309)

Entrevista que lle fai Ana Vigo (28/5/2018)

Advertisements
Publicado en Antía Yáñez, novela | Etiquetado , | Deixar un comentario

Na Butaca / Esther F. Carrodeguas

esthercarrodeguas_cartaceEn Esther F. Carrodeguas (Rianxo, 1979) converxen escrita, imaxe e escena: escritora, actriz e directora teatral. Licenciada en Xornalismo, Técnica Superior en Imaxe e Graduada en Dirección e Dramaturxia. Fórmase como actriz na Escola Superior de Arte Dramático de Vigo (ESAD), en Espazo Aberto e na Escola Internacional da Comicidade.

Fundadora da Compañía Teatro da Falúa, dirixe na actualidade, xunto a Xavier Castiñeira, a compañía teatral ButacaZero, así como o Cadro Artístico Airiños. Organiza tamén certames poético-escénicos.

 Na escrita ten publicadas Subir o telón (Edicións do Castro, 2008. Premio Pedrón de Ouro, 2006), Collage (Barbantesa, 2011), Voaxa e Carmín (Difusora de Artes, Letras e Ideas, 2016. Premio Abrente de Textos Teatrais 2015), Na butaca. Fantasía nº 3 en Dor Maior (Galaxia, 2017) e Super-Market, o seu último poemario. Outros textos propios foron publicados en obras colectivas, como República (2013) ou Loló e mamá (2018).Colabora e publica textos diversos na Revista Galega de Teatro e na Revista Núa das artes escénicas.

A súa obra escrita é de difícil clasificación, xa que, coma ela, navega entre as distintas artes e xéneros literarios. Poemas levados a escena como obras teatrais ou performance, ou textos dramáticos que se converten en arte global, como Voaxa e Carmín. Actualmente leva a escena Camiños, de creación propia e que, xunto a Voaxa e Carmín e Na Butaca,  forma parte dunha triloxía sobre a memoria (histórica, individual e colectiva).

Máis información sobre Esther e a súa traxectoria artística e profesional:

Web persoal

Blog persoal

ButacaZero 

AELG 

Sobre a súa obra:

Carrodeguas, E. F. (2013). República. Revista Núa, (8), 67-70. Disponíbel en https://dialnet.unirioja.es/descarga/articulo/4688442.pdf

Molanes Rial, M. (2017). Violencia institucional y social como forma de marginalismo durante la dictadura franquista en Voaxa e Carmín, de Esther Carrodeguas. Teatro y marginalismo(s) por sexo, raza e ideología en los inicios del siglo XXI (1st ed., pp. 401-410) Editorial Verbum.

Rozados, L. (2016). Máscaras para a resistencia: Voaxa e Carmín, Esther F. Carrodeguas, Difusora de letras, artes e ideas, 2016, 78 páxinas. Grial: Revista Galega De Cultura, 54(212), 90-91.

Na Butaca

Na butaca. fantasía nº3 en Dor Maior (TRAILLER SALA ÁRTIKA VIGO)

Publicado en Esther F. Carrodeguas, Uncategorized | Etiquetado , , , | Deixar un comentario

Programa 2108/2019 2 ECTS

LOGO NEBEDA letras dereita

O Club de lectura contará con 2 ECTS do Servizo de Normalización Lingüística. Se desexas inscribirte só tes que enviar un correo electrónico ou contactar coa Biblioteca da Facultade de Ciencias da Educación. Podes consultar aquí o Programa completo e as actividades que deberás realizar para conseguir os 2 ECTS.

2

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

Laura Rey Pasandín e As mans da terra

laura rey pasandin encontroLaura Rey Pasandín forma parte dunha estirpe de mulleres bravas, afeitas a loitar nunha sociedade patriarcal, na que a muller sementaba, atendía o gando, coidaba de toda a familia, percorría grandes espazos a pé para vender o produto do seu traballo, polas casas, nas feiras e mercados. Nace na Coruña en 1980, é técnica superior en Integración Social, Educadora Social e licenciada en Psicopedagoxía. Xa dende nena enchía diarios con pequenos textos e poemas, mais non sería ate o ano 2016 cando toma a decisión de chegar ao espazo público coa súa obra. É nese ano que se presenta ao certame de poesía da biblioteca Pública da Coruña Miguel González Garcés, co poema “dime ti”. Acada o primeiro premio na categoría de lingua galega. Uns meses despois chega a súa primeira novela, As mans da terra, publicada na editorial Toxosoutos. (Rey Pasandín, 2017 e 2018)

Dime ti!
Escuma salvaxe!
cantas máis vidas collen en ti?
Non ficou a guerra ao marchar
Onde está agora o arca de Noé?
E que facer máis que rezar?

Dime ti,
Guerra cruel!
cantas vidas rematan na terra?
Impasibles deambulamos,
baixo o diluvio sen choiva.
E que facer máis que rogar?

Dime ti
Fronteira da vergoña!
Sobre as dignidades rotas,
espidos sen historia
abrígome do teu frío
E que facer máis que berrar?

Dime ti!
Fillos sen pais!
Identidades perdidas
corpos encadeados de impotencia,
calzados con pés de barro
E que facer máis que esperar?

Dime ti!
Ansiolítica sociedade!
Cando vas espertar?
Durmido o sentir,
so respirando para si.
E que facer máis que chorar?

Dime ti!
Mar revolto!
Rebelión das túas augas
seguen a bater nos penedos
non poden con máis horror,
E que facer máis que amparar.

(Laura Rey, 2016)

as mans da terraAs mans da terra é unha obra que xira en torno a unha estirpe de mulleres, afoutas e botadas para adiante, como o foron a avoa e a nai de Laura. Maruxa, a súa protagonista, é unha muller do agro, cos seus segredos e feridas. Unha homenaxe á súa avoa, María Regueiro Calza, emprendedora e loitadora, referente para a autora.  En palabras de Laura Rey, a novela fala da “muller ao longo de todo un ciclo vital, do rural, da opresión e o fascismo, da violencia (…), da diversidade funcional, da diversidade sexual, das nais e das sogras (…) da infancia, mais tamén da amizade. (Alexandre Bóveda, 21 de xaneiro de 2018).

E lendo a novela vennos á memoria  todo ese mundo rural que nos traía Neira Vilas en Memorias dun neno labrego, máis tamén Maxa en Adios María, de Xohana Torres.

Referencias

A.C. Alexandre Bóveda (21 de xaneiro 2108). Presentación de “As mans da terra”. [Arquivo de vídeo]. Recuperado de https://youtu.be/xQIPFMi-fQ4

Rey Pasandín, L. (2017). Autobiografía. En AELG. Recuperado de http://www.aelg.gal/centro-documentacion/autores-as/laura-rey-pasandin


Rey Pasandín, Laura (8 de marzo de 2018). A avoa Maruxa [post de blog]. Recuperado de https://www.acalexandreboveda.gal/avoa-maruxa/

Máis información na web da AELG.

Publicado en novela, Uncategorized | Etiquetado , , | Deixar un comentario

Tokio e Cabana de Balieiros

 

O martes 10 de abril. ás 17 h teremos un café literario con Tokio e a súa obra Cabana de Balieiros.

Alfredo López Fernández, máis coñecido como Tokio, é ilustrador e biólogo mariño. Exerce un grande compromiso social e cultural a través da educación ambiental dende a Coordinadora para o Estudo dos Mamíferos Mariños (CEMMA). Estas dúas actividades retroaliméntanse, non só polo traballo de ilustración científica, senón tamén porque moitas das súas obras de banda deseñada teñen tema relacionado co mar.

Entre os anos 1988 e 1997 dedicouse profesionalmente á ilustración científica, debuxando para Fauna Ibérica do Museo de Madrid, de onde sairía o volume Cefalópodos.

O seu traballo na banda deseñada galega vén xa do comezo desta,  alá polos anos 80 , cando publicaba, xunto a Gus Fernández, Emilio Rodríguez, Quique Enrique, Ramón Trigo ou os irmáns Tizón, en fanzines como Castrellis o Catarsis ou tiras ilustradas para prensa local. Despois virían os semanarios A Peneira, A Nosa Terra ou hoxe en Sermos Galiza. Recolle así a tradición da historieta gráfica en prensa, que tanto utilizou Castelao e que hoxe seguen autores como Dávila, Xaquín Marín ou Gogue, entre outros. En A Peneria publicaría a primeira versión de  A Causa do crime (1987) , que despois sairía en Demo editorial (2014).

 

Participou en 1984  na primeira exposición de banda deseñada  que se organizou en Galicia, foi en Vigo, no Centro de Artes e Oficios. Como el mesmo conta nunha entrevista en Sermos Galiza (12 de xuño 2017)  foi en Vigo onde se xestou todo este mundo da banda deseñada galega, no ambiente da movida viguesa. Despois pasaría a Ourense ese epicentro, coas Xornadas de Banda deseñada.

Dende 20111 publica monográficos de banda deseñada en Demo editorial: Cabana de balieiros (2011) e A causa do crime (2014).

De baleas

En 2017, sae De baleas, na editorial Caldeirón, traballo composto por un libro de poemas  de Eduardo Estévez, un cómic ilustrado por Tokio e un cd con música.

Tamén ten colaborado en obras como Vistos para sentencia (Xunta de Galicia, 1993) ou Os humoristas e a língua (Amigos do Museo do Humor, 1997), dentro de antoloxías de humor gráfico; Cefálopodos (Museo de Ciencias de Madrid), Atlas de vertebrados de Galicia (Consello da Cultura Galega), ou A Natureza ameazada (Consello da Cultura Galega).  Polo que se refire a ilustración científica destacan os libros infantís Nogard, con Marilar Alexandre, e Crónica dos catro viaxeiros, con Xoán Babarro. No seu blog podemos ver algunhas das súas ilustracións. Tamén realizou o storyboard para a curtametraxe de Chano Piñeiro O Camiño das estrelas. Carteis, portadas de discos e libros de texto complementan a súa creación.

Dedica grande parte do seu tempo ao estudo e protección do medio mariño e é habitual atopar artigos seus en prensa e revista ou entrevistas en medios de comunicación.

Cabana de Balieiros

É unha obra de intriga que se desenvolve nunha vila imaxinaria da Costa da Morte, no século XIX. A través das súas páxinas achegámonos á historia galega e á vida daqueles mariñeiros que capturaban baleas. Eles están sempre fóra da vila e da casa, no mar, sendo as mulleres as que quedan na vila.

Ao final do libro fai unha descrición de cada unha das especies que aparece nel.

Video promocional

Entrevistas:

Sermos Galiza (12/06/2017)

La Voz de Galicia (12/04/2011)

 

Máis sobre Tokio:

Web de Demo editorial

Web de Tebeosfera

 

BNE

Na nosa Biblioteca

Produción científica

Dialnet

 

 

Publicado en banda deseñada, Tokio | Etiquetado , , | Deixar un comentario

María Solar: Os nenos da varíola

1378888786813MariaSolar-CastroBal-2013-06

Eduardo Castro Bal CC-BY-SA 3.0

Con formación académica en letras e ciencias, María Solar é escritora e xornalista. É licenciada en Bioloxía (Universidade de Santiago) e Xornalismo (Universidad SEK, en Segovia), diplomada en Maxisterio (Universidade de Santiago) e especialista en Información Ecolóxica e Ambiental (Politécnica de Madrid). Actualmente traballa na Televisión de Galicia e na Radio Galega, presentando o programa A Revista Fin de Semana da TVG, que se emite sábados e domingos, no que se inclúen reportaxes e conexións en directo con lugares da nosa xeografía, e Chamando á terra, programa semanal de libros en galego. Ten traballado tamén como actriz de dobraxe.

A súa traxectoria profesional no mundo da comunicación e xornalismo transcorre na TVG onde presentou os programas :  Zigzag Diario, Ciencianosa, En pé de festa ou Arrampla con todo, entre outros. Na Radio Galega dirixiu durante oito anos a revista diario As tardes da Galega.

Acadou varios recoñecementos á súa labor como comunicadora e xornalista, entre eles o premio Mestre Mateo (2012-2013) polo seu programa Zigzag Diario da TVG, e na mesma convocatoria foi finalista como Mellor Comunicadora de TV. Tamén recibiu o 2º premio Galicia Innovación de Xornalismo de Investigación, e o premio nacional Ciencia en Acción do MEC en 2005 por Arrampla con todo.

Eduardo Castro Bal

Eduardo Castro Bal CC-BY-SA 3.0

Polo que se refire á literatura, ten publicadas obras tanto para público adulto como infantil e xuvenil, moitas delas traducidas a outros idiomas (castelán, catalán, portugués, italiano ou polaco, e proximamente italiano, chino e filipino). Acadou, tamén nesta campo, numerosos premios. En literatura infantil e xuvenil:

Boa sorte e O tempo do revés (Baia, 2008), O fillo do Pintamonas (Tambre, 2009), Vou ter un irmán!!! (Galaxia, 2011), As meigas de Lupa (Xerais, 2012), A verdadeira historia da mosca da tele (Galaxia, 2012), a obra máis galardoada), Teño uns pés perfectos  Kalandraka, 2015), O meu pesadelo favorito (Galaxia, 2015). Esta última obra é a que máis premios e recoñecementos acadou, foi premio Lazarillo de creación literaria 2014, Libro do ano 2015 na revista Fervenzas Literarias e premio ao mellor libro infantil-xuvenil na I Gala do Libro Galego. Asemade foi incluída na listaxe anual White Ravens 2015 da biblioteca de Munich, que inclúe os libros considerados mellores do mundo. Tamén nesta listaxe, no 2016, estará  Teño uns pés perfectos.  Outros premios foron para Vou ter un irmán!!! (Premio Frei Martin Sarmiento 2013) e A verdadeira historia da mosca da tele (Premio Frei Martin Sarmiento 2014).

Para todos os públicos ten Os nenos da varíola (Galaxia, 2017) e Quieres ser periodista? (Siruela, 2017).

Tamén ten libros sobre ecoloxía: O noso mar (Lea, 1999) e Ecoloxía na aula (Lea, 1997).

Conta cunha entrada en  Portico of Galician Literature.

Para coñecer máis sobre María Solar está a súa propia web, na que podemos ver novas e ler un pouco sobre cada unha das súas obras, e a entrada na web da AELG. E sobre a súa obra hai artigos de prensa e revista, entre eles:

María Solar, Premio Lazarillo. (2014). Grial: Revista Galega De Cultura, (204)

Penelas, P. (2017a). A expedición Balmis: Os nenos da varíola, María Solar, Galaxia, 2017, 208 páxinas. Grial: Revista Galega De Cultura, (55), 71-72.

Penelas, P. (2017b). A expedición Balmis: Os nenos da varíola, María Solar, Galaxia, 2017, 208 páxinas. Grial: Revista Galega De Cultura, (55), 71-72.

Solar, M. (2017). Los niños de Balmis: La expedición que llevó a América la vacuna de la viruela. Mètode: Revista De Difusión De La Investigación, (95), 24-29.

Na web da AELG hai un vídeo cunha entrevista realizada á autora no Museo Fundación Eugenio Granell (Santiago de Compostela, 2014). Cales son as liñas de creación actuais da túa escrita? Describe a evolución da túa biografía literaria e bibliografía de forma que nos permita comprender como chegaches aos teus actuais intereses creativos.

nenos da variola

“No hospicio da cidade da Coruña , en 1803, os nenos sobreviven a duras penas. Nin eles, nin a súa reitora Isabel Zendal, poden imaxinar de que maneira lles cambiará a vida a chegada do doutor Balmis e a súa expedición médica. Só o ilustrado doutor Antonio Posse Roybanes coñece a envergadura do propósito destes homes que pretenden levar a recentemente descuberta vacina da varíola ata o Novo Mundo. Vinte e dous orfos procedentes de Madrid, A Coruña e Santiago conformarán unha cadea humana “brazo a brazo” para levar a vacina aos territorios de ultramar nunha das maiores xestas médicas realizadas na historia da humanidade.” (Resumo do libro na web de María Solar).

Nesta obra María Solar achéganos á vidas de Isabel Zendal, á de Antonio Posse, primeiro en vacinar desta enfermidade en Galicia, e á deses nenos, procedentes dos orfanatos de Compostela e A Coruña, que a acompañaron na expedición a América para levar, no seu propio corpo, a vacina da varíola. Fálanos a novela do tempo previo á expedición, a vida dos seus protagonistas. Recupera así un fito histórico e humano, parte da memoria de Galicia, e do que aínda quedan moitos interrogantes. Faino con grande sensibilidade, mais tamén reflectindo toda a crueza da vida daqueles nenos e nenas que malvivían nos orfanatos. A novela está moi ben documentada, froito dunha grande labor de documentación, para despois ser ficionada pola autora.

A novela saíu simultaneamente en galego, español e catalán (Galaxia, Anaya e Bromera).

Coincide a súa publicación coa da novela A flor de piel, de Javier Moro, e a estrea da película 22 ángeles, de Miguel Bardén, que tamén recrean a historia.

Entrevista que lle fai Ana Romanía a María Solar no Diario cultural do 25/05/2017 (min. 1:15)

As imaxes do post son de Eduardo Castro Bal e teñen licencia  CC-BY-SA 3.0.

Publicado en María Solar, novela | Etiquetado , , | Deixar un comentario

Gustavo Pernas: Isóbaras

cartace2_gustavo_pernasGustavo Pernas (Viveiro, 1959) é Licenciado en Xeografía e Historia, sección Historia da Arte, pola Universidade de Santiago de Compostela (1981) e estudos de Arte dramática en Madrid. Actualmente profesor na Escola de Imaxe e Son  da Coruña e impartiu docencia na Universidade da Coruña de dramaturxia e arte actual no “Mestrado Estudios Teatrais e Audiovisuais”. Escritor de teatro e guións de televisión, actor, director de teatro e dobraxe, e realizador de curtametraxes.

En 1989 funda, con Ánxela G. Abalo a compañía de teatro “Áncora Producións”, na que representa os seus propios textos, dirixidos por el ou por Ánxela G. Abalo, seguindo así a liña doutros dramaturgos como Roberto Vidal Bolaño ou Manuel Lourenzo. É unha aposta por facer teatro galego e en galego, como di o propio autor nunha entrevista que lle fixo Carlos Loureiro para Encontros coa cultura (19 de Maio do 2015 ): “Facer teatro en galego e desde Galicia tamén era un obxectivo abondo arriscado e segue a selo, non hai máis que mirar a regresión e os ataques gobernamentais á nosa lingua.“ A compañía será galardoada co “Premio Roberto Vidal Bolaño” en 2008.

Gustavo dedícase profesionalmente ao teatro en todos os seus ámbitos: escrita, interpretación, dirección e produción, asi como o seu ensino e á investigación.

Moitas das súas obras recibiron premios e algunhas foron representadas noutros países: Portugal, Uruguai e Francia, incluso antes que en Galicia.

gustavo_o_galego_mulata

Imaxe da representación de O galego, a mulata e o negro foto de Kufas. Fondo Francisco Pillado (Biblioteca Facultade Filoloxía-UDC)

A súa primeira obra publicada é unha comedia, O galego, a mulata e o negro, que sería estreada en 1991 e que acadaría ese mesmo ano o “Premio Compostela”. Nesta obra fai un percorrido pola historia de Cuba e Galicia nos últimos 100 anos en clave de humor. Séguelle Ladraremos, estreada en 1996, galardoada co “Premio María Casares” ao mellor texto dramático, logo virá Fábula (1996) e Anatomía dun hipocondríaco. Estas dúas últimas obras forman con Ladraremos a triloxía Comedias paranoicas e serán publicadas por Xerais en 2000. Sucesos, formado pola obras Ruínas, A vella sensación do prohibido, Branco e negro, e Ai, que sería de nós sen os obreiros!, estréase en 2000 e será publicada en 2004 por Laiovento.  Con Footing e Final de película obterá o premio Rafael Dieste, da Deputación da Coruña, que inclúe a produción da posta en escena. Final de película, obra que rende homenaxe ao mundo do cine,  tamén recibirá o “Premio Max das artes escénicas”.  Biblos publicará Medidas preventivas (2006) e Embora Taras mínimas (2007), que tamén serán representadas. Editions de L’amandier publica Crier aux Abois (2008). En 2011 Laiovento saca a triloxía Tres logonomos (2011), formada a súa vez por Colgados, Pisados e Snakizados, obras representadas cunha estética moi “futurista”. En 2013 Xerais publica a obra Isóbaras, que acadara o “Premio Álvaro Conqueiro” en 2012 e que ao ano seguinte levaría o Premio Fervenzas literarias ao mellor libro de literatura dramática.

Ademais de teatro, Gustavo escribe ensaio, como Os ollos de Victorine e a construción da cuarta parede, publicada en  2006 por Laiovento. Ten publicados artigos de revista e participado en numerosas obras colectivas.

As súas obras son incluídas moitas veces no xénero da comedia, mais son obras de forte crítica social, das que emerxe  a traxedia vital do ser humano. Como di Manuel F. Vieites (1998: 155-156), “trala risa xeralmente vén a reflexión” . A súa obra está entre o real e o surreal, o esperpento de Valle Inclán, o absurdo de Becket, ou o existencialismo de Sartre e Camus, a sátira e a ironía. Nos seus textos están a soedade, a incomunicación, o desexo, o sexo, as relacións home-muller, Gustavo reflexiona sobre todo o que nos afecta como individuos, os nosos dramas internos, a crise existencial, porén como parte dunha sociedade.

Referencias bibliográficas e obras publicadas por Gustavo Pernas..

isobarasA obra dramática Isóbaras, de Gustavo Pernas,  foi publicada en 2013 por Xerais, obtivo o Premio Álvaro

 

Cunqueiro de escritura teatral de la Consellería de Cultura.

Oito personaxes reúnense na rúa en distintos momentos para apañar unha raiola de sol. É a única luz e calor, despois escuridade , as bombas e explosións.  Predominan os monólogos interiores, símbolo da individualidade da nosa sociedade, que se contrapón cos escasos diálogos que se establecen entre eles. A través deles achegámonos ás principais preocupacións e problemas da sociedade actual: a crise económica, a dependencia dos maiores, a emigración ou a incomunicación. Os personaxes móvense nunha atmosfera na que os seus conflitos xiran uns arredor doutros, como as isóbaras, as liñas de presión atmosférica, nun mapa do tempo.

 

“Gústanme as diferentes lecturas, romper coa dinámica do branco e o negro. Os personaxes teñen distintas capas e cada un deles pode xustificar as súas accións, argumentar isto ou aquilo. Cada un é fillo das súas circunstancias e experiencias. A obra ofrece ao lector, e esperemos que a un futuro espectador, un método ou un camiño para descubrir as interseccións, os puntos en común, é como ese xogo dos encrucillados onde podes reseguer os puntos e sae un debuxo ou outro. Esta é unha obra de encrucilladas, de solitarios que ignoran que a súa voz ten eco de coro.” (2015: par. 7)

 

Algo moi presente nesta obra é o son: os ruídos, estrondos, bombas, ruídos metálicos de coitelos, disparos; tamén música, jazz, percusión e tambores.

 

A obra está dispoñible na Biblioteca, accesible dende o noso catálogo.

Referencias bibliográficas:
Loureiro, C. e Pernas Cora, G. (21 de maio de 2015). Gustavo Pernas: O dramaturgo ás veces convértese en demiurgo na voz do intérprete. [post de blog]. Blog da Axenda Cultural AELG. Dispoñible en http://axendaaelg.blogaliza.org/tag/isobaras/

 

Publicado en Gustavo Pernas Coira, teatro | Etiquetado , , | Deixar un comentario