Encontro con Helena Villar Janeiro. De rosa antiga

O día 24 de novembro teremos con nós, na sala Xohana Torres, a helena Villar Janeiro, con quen falaremos arredor da súa obra e, en especial, da antoloxía recentemente publicada De rosa antiga.

Con case medio centenar de libros publicados en solitario, aos que engadimos todos aqueles que publicou con Xesús Rábade Paredes, cómplice de creación e compañeiro de vida, así como a súa participación en obras colectivas, podemos dicir que Helena Villar Janeiro é unha das voces literarias galegas máis prolíficas. 

Nada en Becerreá (Lugo) en 1940 nunha familia de escasos recursos económicos porén, como ela sempre indica, gran amante da cultura e cun pai músico que influiría para que sempre devecese polo bel canto; ser cantante de ópera foi a súa verdadeira vocación. No eido da música compuxo cancións infantís e escribiu a música de Cantan os nenos. O libro de María, ao que acompañan textos de Xesús Rábade Paredes (Consellería de Cultura, Santiago, 1984), libro que foi utilizado no Conservatorio de Santiago e creado tendo en conta as tendencias pedagóxicas.

Abandona a música e entrégase ao ensino; tras cursar Maxisterio comeza un periplo como mestra por diferentes aldeas dos Ancares. Máis tarde licénciase en Filosofía e Letras na Universidade Complutense de Madrid o que lle permitiría pasar a ser profesora de educación secundaria e como tal se xubila en 2001 no IES Xelmírez de Compostela. Durante anos compaxinou os seus estudos universitarios e o desenvolvemento da súa carreira profesional con outras formacións complementarias como francés, guitarra, pintura ou modelado. Alén de todo isto, publica o seu primeiro poemario, Alalás en 1972. Comeza aquí a imparábel carreira literaria dunha grande poeta. Despois de Alalás virían: Rosalía no espello (Padroado Rosalía de Castro, 1985), Festa do corpo (Deputación da Coruña, 1994), Álbum de fotos (Espiral Maior, 1999), Nas hedras de clepsidra (Edicións do Castro, 1999), Pálpebra azul (PEN Clube de Galicia, 2003), Remontar o río (Tirar do fío, 2014), Poesía mínima./Minimal Poetry, (Alvarellos Editora, 2018) e este ano, 2022, De rosa antiga (Galaxia).

Como narradora ten publicados os contos: O enterro da galiña de Domitila Rois (Galaxia, 1991) e A tarde das maletas (Contos do Castromil, 1992).

A súa pegada na literatura infantil e xuvenil é forte, sendo una das autoras que máis contribuíron a xerar boas lecturas neste xénero tantas veces deostado e pouco coidado. Ela desfruta contando porque a oralidade sempre a acompañou, desde nena. Tamén elaborou poemas para nenas e nenos, mesmo inéditos. Salientamos dentro da LIX:  O día que choveu de noite (Galaxia, 1985), traducida ao castelán,ao cataláne ao éuscaro; Vermiño (Galaxia, 1988), tamén con tradución a diversas linguas; Patapau (Ir Indo, 1989), .Don Merlo con chaqueta (Xerais, 1993),Contos do paxaro azul (Sotelo Blanco, 1994); Na praia dos lagartos (Edicións do Castro, 2004); Contos do Sol e da Lúa (Alvarellos, 2017); ou Alba (Vigo, 2021).

Igualmente, adoita escribir ensaio tanto de contido pedagóxico ou relacionado coa lingua como doutros temas de actualidade: Os equipos de normalización lingüística nos centros de ensino (Xunta de Galicia ,1993), Delas (Toxosoutos, 1999), Paseos literarios (Xunta de Galicia, 2001), Feminino plural (El Correo Gallego, 2003) ou O sabor da terra (Galaxia, 2005).

Participa en obras colectivas e realizou moitas delas en colaboración con Xesús Rábade Paredes, como o libro Os símbolos de Galicia. A bandeira, o escudo e o himno, que acadou o premio “Patronato Rosalía de Castro” para mestres e pedagogos de Galicia (1979). Completan a produción escrita numerosos artigos en prensa (columna no Correo Gallego desde 1992) e revistas especializadas, libros de texto e multitude de reflexións no seu blog Tirar do fío.

Helena Villar Janeiro estende a súa creación alén da palabra até chegar á imaxe fotográfica. Despois de dedicar un tempo á pintura e cerámica, chégalle a afección pola fotografía, que comezaría polas flores do seu xardín e a levaría a fotografar o paso do tempo e a memoria, temas principais da súa obra visual  actual. Comezou coa obra O álbum da marquesa, quizais o seu primeiro traballo fotográfico e continuou cos haikus mixtos, que publica tanto nas redes sociais como no libro trilingüe Poesía mínima (Alvarellos, 2018). Actualmente expón a mostra Luz e mar en Setefogas na libraría Biblos de Betanzos (até o 26 de decembro de 2022).  

Acadou varios premios que culminaron con aquel que lle concede a AELG en 2016 e que a nomea coa letra E de escritora, un recoñecemento á toda a súa labor literaria.

Gran educadora e activista cultural e social, anima á creación de APADEL (Asociación de Pais en Defensa da Lingua) en 1985. Presidiu, entre 2005 e 2012 a Fundación Rosalía de Castro e foi membro do Plenario do Consello da Cultura Galega, colaborando na elaboración de dous traballos: o ditame sobre as “Bases para a elaboración do decreto de plurilingüismo” e o “Borrador e memoria xustificativa da proposta de Lei do Panteón de Galicia”.

A autora está moi presente nas redes sociais onde escribe sobre temas relacionados coa nosa lingua, a memoria histórica, creación poético-visuais e moitos temas da política actual, sempre con humor e ironía: Twitter e Facebook.

O seu último libro publicado é De rosa antiga, onde a autora realiza unha escolma dos seus 50 anos de escrita lírica, desde a publicación de Alalás en 1972 até hoxe e que mesmo contén algúns textos inéditos. 

Crítica realizada por Ramón Nicolás en Caderno da crítica 9/10/2022

Entrevistas

Nós Diario (entrevista de Montse Dopico, 7/06/2021)

Palavra Comum (3/7/2015)

Cuestionario Proust (Lecturafilia) (4/10/2022)

Videoensaio en homenaxe a Helena Villar Janeiro, producido pola Fundación Carlos Casares e realizado por Ricardo Araújo e Laura Guizán dentro da actividade cultural “Coordenadas. Diálogos Literarios da Fundación Carlos Casares”, celebrada no auditorio do Museo das Peregrinacións de Santiago de Compostela os días 17 e 18 de xuño de 2022, co patrocinio do Concello de Santiago de Compostela e a Xunta de Galicia.
Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

Eu son Exeria. Marisa Vidal Collazo e Sole Pite Sanjurjo

O día 20 de outubro ás 16 horas daremos inicio a unha nova edición do noso club de lectura Nébeda. Nesta ocasión teremos como convidada a Marisa Vidal Collazo de quen leremos a obra que realizou en colaboración con Sole Pite Sanjurjo (autora das ilustracións), Eu son Exeria. Lectura feminista dunha viaxe no século IV.

Marisa Vidal Collazo é licenciada en Química pola universidade de Santiago de Compostela e diplomada en Ciencias Relixiosas na Universidade Pontificia de Comillas. Actualmente imparte docencia nun instituto de Vilagarcía.

É presidenta da asociación Mulleres Cristiás Galegas «Exeria», participa na Rede Galega en apoio a Persoas refuxiadas, na Red Miriam e na Asociación de Teólogas Españolas.

Ten publicados numerosos artigos na revista Encrucillada sobre teoloxía feminista, que teñen a ver coa necesidade dun cambio no pensamento cristiá que involucre, de xeito activo, ás mulleres na igrexa. Nesta revista forma parte do seu consello de redacción. Colaboradora habitual de Irimia, Andaina e de Nós Diario.

«As mulleres queremos formar parte da toma de decisións na Igrexa»

Marisa Vidal Collazo

Recentemente vén de publicarse o libro Revuelta de las mujeres en la iglesia (La Imprenta, 2020), do que é co-coordinadora. Este libro e que é imprescindíbel para entender o movemento das mulleres na igrexa, un ensaio sobre o traballo desenvolvido polo feminismo cristiá para cambiar a igrexa desde dentro.

Eu son Exeria. Lectura feminista dunha viaxe no século IV (Galaxia, 2022), achéganos á viaxe realizada por Exeria, Eteria, Arteria, Geria, Ætheria ou Etheria, figura senlleira da Galaecia, tal vez a primeira escritora galega, quen deixou escrito un diario, en forma epistolar, da súa pelegrinaxe a Terra santa, Itinerarium Egeriae. Marisa Vidal introdúcese non só neste periplo, senón tamén na propia voz de Exeria e con ela reflexiona sobre os cambios que se produciron na igrexa desde aquel primeiro cristianismo, na sororidade e no que se vén en denominar hermenéutica da sospeita.

A obra conta coas marabillosas acuarelas de Soledad Pite Sanjurjo, autora multidiscipñinar, artista plástica e poeta, quen nos ofrece unha representación imaxinada de Exeria.

Ler máis sobre Marisa Vidal Collazo:

Teoloxía feminista. Azos para o empoderamento (Nós Diario, 19/08/20)

É posible ser cristiá e feminista? (Nós Diario, 29/02/20)

La Voz de Galicia (15/03/2021)

Praza (14/04/2022) (Ana G. Liste)

Presentación de Eu son Exeria ( 26 de abril de 2022 no Espazo Nemonon)

Recensións

Caderno da Crítica de Ramón Nicolás (30/04/2022)

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

Antonio Seijas e A Chaira

O 28 de abril teremos o último encontro literario do curso académico 2021-2022. Nesta ocasión o convidado será Antonio Seijas e con el nos deixaremos levar polas paraxes e vidas que poboan a súa obra de banda deseñada, A Chaira (Alita Comics, 2020)

Antonio Seijas (Ares, 1976)

Licenciado en Historia da arte pola Universidade de Santiago de Compostela, Antonio Seijas é tamén  artista plástico, escritor e autor de banda deseñada.

Comeza a súa andaina no mundo da banda deseñada e ilustración coa obtención do segundo premio no concurso de cómic da revista cultural Desafío, no ano 1994.  Despois virían as súas colaboracións con caricaturas e ilustracións en diferentes publicacións como a xa desaparecida revista  Golfiño, un clásico na banda deseñada galega infantil e xuvenil, malia a súa curta existencia (1999-2004), coa que colaborará durante o ano 2003; ou as súas continuadas achegas de ilustración na revista Murguía.

Posteriormente chegaría unha imparábel carreira artística con exposicións, deseño de cubertas para autoras e autores, ilustracións interiores, imaxes para libretos de grupos musicais, creación de libros propios de banda deseñada, obras de literatura infantil e xuvenil ou libros de poemas. Toda esta labor múltiple ten o recoñecemento a través da obtención de numerosos galardóns, tanto en Galicia como fóra do noso país.

A día de hoxe ten publicadas catro novelas gráficas:

Un hombre feliz, coa que obtivo o premio Castelao de banda deseñada da Deputación da Coruña en 2006, e o premio do público ao Mellor Guión no Saló del Cómic de Barcelona (2008). Publicada en Edicions de Ponent, achéganos a historia dun home atormentado por algúns acontecementos do seu pasado.  Foi adaptada a formato radio-teatro pola Radio Nacional Eslovena.

Cartas de Inverno,  adaptación á banda deseñada da novela de Agustín Fernández Paz. Acadou o Premio Isaac Díaz Pardo ao Mellor Libro Ilustrado pola Asociación Galega de Editores (2012).

“Este Cartas de inverno de Antonio Seijas recolle a historia, os personaxes e os ambientes que creei no seu día, comezando pola omnipresente mansión onde todo sucede. Trátase da mesma historia, narrada a través da linguaxe do cómic e a través doutra mirada. A capacidade de suxerir que teñen as palabras trasládase aquí ás elipses narrativas. A tensión creada coas palabras trasládase ás imaxes e á montaxe das viñetas. Os estados de ánimo atopan a súa correspondencia na paleta de cores utilizada polo autor. Todas as pezas encaixan para conformaren unha obra con valor de seu. De aí que declare a miña alegría ante a publicación destas novas Cartas de inverno.”

(Agustín Fernández Paz)

 La Luz, con prólogo de Álvaro Pons (Edicions de Ponent, 2014), foi nominada á Mellor Obra Nacional en Expocómic (2014).

A chaira, publicada por Alita Comics acadou o Premio á Mellor Libro de Banda Deseñada do ano na Gala do Libro Galego 2020. Tamén traducida ao español.

En 2019 sae publicada na editorial Galaxia a súa primeira novela xuvenil O Soño da Serpe. De novo, protagonistas femininas e historias enlazadas entre o pasado e o presente.

“Luz é unha moza especial, só que ela aínda non se decatou. A piques de comezar un novo curso na universidade, coñece unha muller en busca do seu pasado, e embarca con ela nunha aventura chea de misterio, soños, autocoñecemento e historias que se entrecruzan e das que será parte ata o fin, ao tempo que comproban que a natureza garda segredos impensables.”

Blog de Galaxia

En 2021 acada o XXXVII Premio de Poesía Cidade de Ourense coa súa primeira obra neste xénero, Teorías do Fin (Aira Editorial, 2022).

Tamén realiza traballos de ilustración para obras doutras autorías, especialmente de literatura infantil e xuvenil. Podemos citar, entre outras as creadas para a obra de Ramón Loureiro La Oruga en el bosque creciente; as capas de Nubes de evolución, de Andrea Maceiras; O corazón de Júpiter, de Ledicia Costas; Eu, pel, de Teresa Gonzalez Costa; O Códice do Santo Lugar, de Pere Tobaruela; Amar unha serea, de Rivadulla Corxón; Todo ben, de Manuel Rivas;  entre outros.

Participou en volumes de autoría colectiva como o libro homenaxe a Joan Manuel Serrat (de edición de exemplar único), con autores como Forges, Cels Piñol ou Xaquín Marín. Fixo tiras cómics en 2005 para a revista infantil Iguana (Arizona, Estados Unidos).

Igualmente, ten creadas capas e ilustracións interiores dos libretos de discos para diferentes grupos musicais como Luar na Lubre;  os noruegos Gazpacho, para quen elaborou a parte gráfica de varios álbumes; capa de Up stairs, de Tim Oneal; para Marillion e a canción Gaza ou para a edición deluxe Happiness is the Road; a portada do disco de Steve Merlin, Between Air And Wing; ou outros como Steve Wilson.

Creador de logos como os da Fundación de David Lynch. Colaborador de series de TV, onde son visíbeis as súas creacións. Un exemplo é a serie “La que se avecina”, onde as ilustracións de Antonio Seijas enmarcan algunhas escenas.

Entre as súas exposicións salientamos:  Silencio na luz, (Casa Museo Casares Quiroga, 2019), a exposición de ilustracións de discos (Ramses by Philippe Stark , Madrid, 2014) ou a realizadas na Galería Sargadelos de Ferrol (2015) na Escuela de Finanzas de Oleiros, Casa Museo María Pita en A Coruña ou a Sala de Exposicións de San Martín Pinario , Santiago de Compostela.  Curou e deseñou a exposición do 30º Aniversario de Luar Na Lubre para os que tamén realizou as sesión de fotos oficiais en varias ocasións. Tamén participou en exposicións colectivas como Ilustramundos (Pazo de Fonseca, en Santiago de Compostela, 2012)

Alén dos premios xa mencionados, ten obtido outros moitos, así como varios accésits e quedado finalista noutras ocasións: Accésit no concurso de BD “O Alfaiate” (A Coruña 2004), premio  no VII Concurso de Caricaturistas Noveis dentro da VII Bienal de Caricatura de Ourense (2004), finalista do concurso de cómic da Xunta de Galicia Na Vangarda 2004, accésit no VII Concurso de Cómic “Alcazul Tomelloso” (2004), 2º Premio no concurso de BD O Alfaiate-Empuje.net (A Coruña 2005), 1º Premio no concurso de cómic Ciudad de Dos Hermanas (Sevilla 2005), 3º Premio no concurso de cómic Mari Puri Express do concello de Torrejón de Ardoz (2005), 2º Premio no X Certame de banda deseñada de Arteixo (2005).

Entrevistas a Antonio Seijas:

Entrevista no Eirado a Antonio Seijas (Pemón Bouzas)

Ramón Loureiro. La Voz de Galicia (25/10/2021)

Alberto Sánchez. La Voz de Galicia (4/7/2013)

As imaxes foron tomadas do blog do autor, co seu permiso.

Publicado en Antonio Seijas, banda deseñada | Etiquetado | Deixar un comentario

Lorena Conde e “Santa Inés”

Lorena Conde (Pontesampaio, 1980) é unha autora versátil: escritora, dramaturga, actriz e artista plástica. É licenciada en Filoloxía hispánica e postgraduada en Arte dramática pola Universidade de Santiago de Compostela. Na escola Mestre Mateo obtivo o título de graduada superior en Artes aplicadas e Deseño das Artes Aplicadas da Escultura.

A súa actividade no teatro móvese entre a dramaturxia, a dirección, creación e adaptación de textos e interpretación. Tivo o seu inicio como actriz en agrupacións de teatro universitario como Captatio Benevolentiae ou Enlata teatro, que dirixiría entre 2015 e 2018. Dirixe outras compañías de teatro amador como Farrapo teatro, para a que escribe Frío, obra coa que acada, en 2016, os premios ao mellor deseño de vestiario, mellor dirección e mellor espectáculo no X Festival Internacional de Teatro Cale-Se en Vila Nova de Gaia, Portugal. Desde 2013 é co-fundadora da compañía profesional Matrioshka Teatro, onde traballa como atrezzista, actriz e escritora, para a que escribiu o seu espectáculo Manawee. Esta compañía foi merecedora en varias ocasións do Premio de teatro María Casares.

Entre os anos 2013 e 2014 crea o Proxecto de creación escénica AD HOC en colaboración coa 
Facultade de Ciencias da Educación da USC e a Rede de Centros Socioculturais do Concello de Santiago. 
En 2017 cofunda a compañía A Feroz, para a que escribe AFTERPARTY (2018), Santa Inés (2019) e Do pracer da morte, as dúas últimas tamén dirixidas por ela.

Dende 2009 ten un espazo de experimentación artística, A Maranha, especialmente focado á investigación en novos materiais de xoiería e tamén obxectos para a escena.

Alén da súa obra dramática, ten publicados catro poemarios: Entullo (Deputación da Coruña, 2017), O perfil da boca (Urutau, 2020) e As puntas da louza. Cancioneiro de labor (Aira Editorial, 2021) e Ave do paraíso (Apiario, 2021). Co primeiro acada o XVIII Premio de poesía Miguel González Garcés, co terceiro o  XXXVI Premio de poesía Cidade de Ourense e co último, publicado por Apiario, o I Premio de Poesía Filomena Dato. En As puntas da louza. Cancioneiro de labor a autora dá voz ás mulleres obreiras e ás opresións ás que son sometidas no seu traballo diario.

Igualmente, foi galardoada en 2020 co III Premio María Victoria Moreno polo seu libro xuvenil Velloucas e minchas, publicado por Cuarto de inverno. Un libro de protagonistas femininas e interxeneracionais que xira arredor dunha realidade cada vez máis actual, o acoso inmobiliario. Tamén Cuarto de inverno, dentro da colección infantil, acolle o álbum ilustrado por María Brenn, As mil vidas de Dorotea, onde a autora se achega á vida da mestra e actriz Dorotea Bárcena, desde o teatro, a poesía e o ensaio.

Santa Inés publícase en 2019 da man da editora galego-luso-brasileira Urutau. É levada a escena pola compañía A Feroz, Interpretada por Inés Salvado (actriz e cantante, en De Vacas) e dirixida por Lorena Conde. A estrea foi o 20 de decembro de 2019 na Igrexa da Universidade de Santiago de Compostela e posteriormente viaxou até o festival de teatro de Viana do Castelo FITEI. A músic é do grupo DeVacas e podedes escoitar os temas no Soundcloud de A Feroz.

“Invoca Lorena Conde o son dunha gruta fonda, os ecos da auga que pinga a pinga van inundando o estatismo dun cadro aparentemente relixioso. Por aquí transita a feroz Santa Inés, o año de Deus, lembranza da muller lánguida, competencia dun corpo en proxecto coa imaxinería dun santoral, o retrouso dun amor que non coñece lindes, a ladaíña de ser boa de ser boa de ser boa”

Gena Baamonde

Un monólogo cru, rabioso, tenro, irónico e moi poético que se defende con uñas e dentes nun espazo case onírico. É esta unha peza íntima, na que o público se reúne arredor da intérprete e asiste a un xogo de biografismo e auto-ficción no que se disecciona aquilo que non se ve a simple vista e do que, como sociedade, habitualmente non ousamos falar con esta honestidade.

(Erregueté.gal)

A iniciativa de A Feroz nace o programa Hildegarda, que comezou en decembro de 2019 baixo o lema “As mulleres na tradición cristiá. Xornadas para un diálogo feminista”.

É interesante a recensión que realiza Marisa Vidal Collazo desde unha perspectiva da teoloxía feminista:

Vidal Collazo, Marisa. “Santa Inés. Lorena Conde, Ed Urutau, 2019.” Encrucillada: Revista galega de pensamento cristián 44.216 (2020): 112-115.

Máis sobre Lorena Conde

Na súa páxina web

A obra de Lorena Conde desde a crítica literaria:

Palabra de Gatsby (10/05/2020)

En prensa:

Praza Pública (18/02/2022)

La Voz de Galicia (06/05/2021)

Diario de Pontevedra (11/09/2020)

La Voz de Galicia (18/05/2018)

Publicado en Lorena Conde, teatro | Etiquetado | Deixar un comentario

Ismael Ramos e a súa obra Lixeiro

O día 10 de febreiro, ás 16 horas, temos novo encontro literario. Desta volta será ISAMAEL RAMOS quen nos acompañe para falarmos sobr o último poemario publicado, Lixeiro. Se a situación pandémica nolo permite, será na Sala Xoana Torres.

Ismael Ramos naceu na Picota (Mazaricos) en 1994. É escritor e profesor de literatura e lingua castelá en educación secundaria.

Comeza a publicar no ano 2013 coa plaquete Hábitat/Interferencias (Concello de Outes), tras acadar o XVI Premio Francisco Añón de poesía. Nese mesmo ano establece un diálogo con María do Cebreiro que intitulan A ferida, que xorde da transcrición dunha conversa en twitter entre ambas voces poéticas arredor da relación entre literatura e ferida. Foi lido no que se veu en chamar un “Banquete post-platónico”, en Compostela.

Axiña chegan outros galardóns como o Premio Minerva nas modalidades de poesía e narrativa, o segundo Premio Ánxel Casal con Capricho (poesía existencial demasiado azucrada) e o segundo Premio de poesía do concurso Xuventude Crea con O grande pecador (2014).

Posteriormente virían os tres poemarios: Os fillos da fame (Xerais, 2016), co que acada o XVIII Premio Johán Carballeira e o Premio Fervenzas Literarias ao mellor libro de poesía de 2016, Lumes (Apiario, 2017), galardoado tamén co Premio Fervenzas Literarias ao mellor libro de poesía de 2017 e o Premio ao mellor libro editado en 2017 na Gala do Libro Galego. Coa tradución desta obra (Fuegos, La vella Varsovia, 2019) acadou o Premio Javier Morote 2020. O seu último poemario, Lixeiro (Xerais, 2021), tamén foi traducido ao español pola editora Vella Varsovia.

Pódense ler algún dos seus poemas en revistas como  A BacanaClarínGrial, Luzes, Oculta Lit, PlayGround, tr3sreinos, Waxwing ou Dorna.

Ten poemas traducidos ao español, inglés, francés e portugués.

A súa obra está escolmada en varias antoloxías: Sentimentalismo. Antoloxía de referencia. Etapa de expansión (Editorial Bubela, 2013), No seu despregar (Apiario, 2016), 13. Antoloxía da poesía galega próxima (ed. bilingüe, Chan da Pólvora / papeles mínimos, 2017), Poetízate. Antoloxía da poesía galega (Xerais, 2018, 15ª edición) ou Piel fina. Joven poesía española (Ediciones Maremagnum, 2019).

Tamén é parte da obra 6 poemas 6. Homenaxe a Federico García Lorca (Biblos Clube de Lectores, 2015). Poesía.

O día 1 de febreiro sairá do prelo unha nova obra colectiva, O ano do tigre, con cinco pezas de narrativa de Lucía Alda, Xiana Arias, Patricia A. Janeiro, Carlos Lixó e Ismael Ramos.

Na rede, mantivo o blog Interferencias e actualmente escribe en O triste Stephen. Desde 2021 publica artigos de opinión no xornal El Diario

Máis sobre o autor

Cid, Alba. (2016). Branco como o final do verán: Os fillos da fame, ismael ramos. edicións xerais, 2016, 52 páxinas. Grial: Revista Galega De Cultura, (54), 93-94. 

La Voz de Galicia (por Laura Martelo, 28/5/2021)

Poetas di(n)versos: Ángelo Néstore e Ismael Ramos (23/11(2020)

Presentación de Lixeiro (NUMAX, 9/6/2021)

Ramos, Ismael. (2011). October’s requiem. Dorna: Expresión Poética Galega, (35), 36-37. 

–. (2013a). Frédéric. Dorna: Expresión Poética Galega, (36), 45-46. 

–. (2013b). Interferencias. Grial: Revista Galega De Cultura, (198), 79-81. 

–. (2014). A calor. escenas. Dorna: Expresión Poética Galega, (37), 44-46. 

–. (2015). Alas i cannot swim. Dorna: Expresión Poética Galega, (38), 103-104. 

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

REBECA BACEIREDO. Animais de estimação e bestas de companhia

Escritora e filósofa ourensá, Rebeca Baceiredo é licenciada en Ciencias da Comunicación pola Universidade de Santiago de Compostela e doutora en filosofía. A súa tese de doutoramento foi construída arredor do pensamento de Gilles Deleuze, co título:  Achegas onto-éticas para a liberación do suxeito. Unha aproximación a partir da filosofía de Gilles Deleuze. Complementa a súa formación académica cun Máster en museoloxía, arte e crítica contemporánea.

Cultiva varios xéneros literarios, aínda que con preferencia polo ensaio filosófico. En 2006 publica O suxeito posmoderno. Entre a estética e o consumo (Galaxia)obra de pensamento coa que acada o Prémio Ramón Piñeiro de Ensaio. Seguiranlle as obras  (repeat to fade) (Estaleiro, 2011), A revolución non vai ser televisada: devir imperceptible seguindo a Gilles Deleuze, este último acadou o prémio AELG de Ensaio en 2013. En 2014 Estaleiro presenta E meterei a miña lei no seu peito, obra entre a ficción e o filosófico, onde a música ten un papel tamén importante.

“A partir do fluír de dúas cancións de Tom Waits e Nick Cave se propoñen dous itinerarios de lectura a modo de caras A e B do disco da vida.”

Rebeca Baceiredo en El Confidencial

Outros ensaios posteriores sonCapitalismo e fascismo (Euseino?, 2015), Oiko-nomía do xénero, A verdade errada e a representación errante (Axóuxere, 2016), A verdade errada e a representación errante (Euseino?, 2018), Animais de estimação e bestas de companhia (Através, 2019) e xa en 2021, tamén en Através publica Como não ser, tranquilamente, human@s. Técnica e política da Antiguidade à era neoliberalNeste último libro fai un percorrido polo pensamento político e filosófico desde a antigüidade até o mundo actual.

Até o día de hoxe ten publicadas dúas obras poéticas:  O canto da Sibila (Dombate, 2016)  e Libro de horas (Urutau, 2019).

Son tan pobre coma unha viúva india.

Busco os desertos

o peso do infinito

en cada gran de area.

Rebeca Baceiredo en Canto da Sibila

En narrativa ten o libro de relatos Éxodo (Ápeiron, 2020), que toma como eixo o éxodo bíblico. 

Participa tamén en obras colectivas como: “A revolución como frecuencia e o comunismo como ontoética” na moografía editada por Teresa Moure, Bolcheviques (Xerais, 2016) ou “Sempre vou coas folerpas da túa nada”, en: Manuel María. Libro colectivo de homenaxe (Deputación de Lugo, 2017). 

Debemos salientar, igualmente, o seu traballo fotográfico onde está o proxecto Who the fuck is alice?, compostopor cinco series fotográficas: Feminidades / resistencias / ICON / Operarias /As mozas das cancións, do que podemos ver unha parte na sala Xoana Torres da nosa Biblioteca. Expuxo no Outono Fotográfico en dúas ocasións, en 2015 e 2016 (Casa da Xuventude de Ourense, IES Chamoso Lamas, Casino O Carballiño e Casa Museo Casares Quiroga). En 2016 participou na Bienal Internacional de Arte Contemporáneo Emergente Eve-Maria Zimmermann (BACOS, Santa Cruz de Tenerife), no Festival Smack, Armarçao da Pêra (Algarve, Portugal),  Ladyfest (Barcelona), X Inundart (Girona). 

A súa obra reflexiona arredor da construción da subxectividade dentro da sociedade contemporánea e abrangue aspectos bio-éticos, ontolóxicos ou políticos. Igualmente traballa arredor da representación dos corpos da muller dentro dos mecanismos de poder do sistema neoliberal e capitalista.  

Pensamento, poesía e ficción amalgámanse en produtos híbridos. Así, os seus poemas son espazos de reflexión, como o son as súas ficcións narrativas e mesmo as series fotográficas.  

Tamén ten publicados artigos en revistas académicas e científicas:

Baceiredo, Rebeca (2006). Road to nowhere. Grial: Revista Galega De Cultura, (171), 81-83.

— (2007). Comunidade, liberdade e razóns. Interea Visual, (9), 42. 

— (2012). Nos desertos hai tribos. Grial: Revista Galega De Cultura, (195), 77-79. 

— (2013). Das identidades alternas ás alternativas: Saír dos corpos programados. Anotacións Sobre Literatura E Filosofía.: Euseino, (2) 

— (2015a). Comunidade e poder: Mareas e desexos. Revista Internacional De Comunicación Y Desarrollo (RICD), 1(1), 117-125. 

— (2015b). Funcións sociais, xénero e propiedade. Anotacións Sobre Literatura E Filosofía.: Euseino, (8), 33-59. 

— (2016). Distopía: Algunhas bases modernas dunha imaxinación violenta. Cómaros: Revista Interdisciplinar De Pensamento Galego, 1(2) 

Ler a súa poesía (Palavra comum)

Se queres saber máis sobre Rebeca Baceiredo:

Galipedia

Entrevista na revista Palavra comum (4/1/2016)

Entrevista en Praza Pública (1/19/2021)

Zigzag diario 5/12/2016 

Como não ser, tranquilamente, human@s (Rebeca Baceiredo) | OS LIVROS FALAM (Através editora)
Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

Retomamos: Berta Dávila

Entrada do blog creada por Manuel Ucha Gómez, alumno na Facultade de Filoloxía da UDC e membro colaborador do club de lectura Nébeda.

Ola nebedianos e nebedianas como xa sabedes a nosa próxima autora será Berta Dávila, que estará con nós o xoves 14 de outubro ás 16 h. no espazo que a situación epidemiolóxica nos permita. Gustarianos que fose na nosa sala Xoana Torres porén, é posíbel que teña que ser no Salón de graos da Facultade de Ciencias da Educación. Outra opción que barallamos é no exterior da facultade, se o tempo o permite. Avisaremos.

Nada en Santiago de Compostela 1987, Berta Dávila é unha salientábel poeta e novelista.

Como poeta ten publicados tres libros: Corpo baleiro (Espiral Maior, 2007), Dentro (Fervenza, 2008), Premio Avelina Valladares, e Raíz da fenda (Xerais, 2013). Con esta última acadou o Premio Johán Carballeira de poesía, o Premio da Crítica española 2013 e o Premio da AELG 2013.

Sempre me corto cos folios

que conteñen as túas palabras,

e a ferida do dedo axúdame a sandar

outra ferída máis fonda,

esa que levo debaixo das pálpebras

molladas de presencias ausentes.

(Dentro, 2008)

Comezou no campo da narrativa despois de gañar o premio Biblos de Novela para autoras e autores de 25 ano, con Bailarei sobre a túa tumba (2008). Seguiranlle o libro de relatos A arte do fracaso (Barbantesa, 2010); O libro derradeiro de Emma Olsen (Premio de Narrativa Curta 2013, Premio da Asociación Galega de Editores ao mellor libro de ficción), posteriormente adaptado como novela gráfica por Pablo Prado (Galaxia, 2020); Carrusel (Galaxia, 2019), co que acadou o XXIV Premio García Barros de Novela e o Premio para a crítica española na modalidade de lingua galega. No 2020 obtén o Premio Repsol de Narrativa Breve por Illa Decepción (Galaxia, 2020).

Ten publicados tamén dous libros infantís, o album ilustrado A Fuxida, con ilustracións de Inma Doval (Biblos, 2014), e o poemario A pel do mundo, ilustrado por Alba Cid (Galaxia, 2017).

Completan a súa produción bibliográfica artigos, comunicacións en congresos e algunhas colaboracións en obras colectivas como o recentemente publicado, Libres e vivas (Galaxia, 2021), onde dez narradoras reflexionan arredor da igualdade, a violencia machista ou o sistema patriarcal.

Berta Dávila tamén é tradutora, tendo verquido en galego os poemas de Juan Bello Sánchez (Tulipa, 2018). Salientamos, igualmente, a súa faceta como artista plástica,

Sobre Carrusel

Diario cultural da RTVG: Berta Dávila lenos o capítulo cero de Carrusel (13/10/2019)

Sobre Illa decepción

Diario cultural da RTVG: “Illa Decepción”: a novela refuxio de Berta Dávila (27/01/2021)

Recepción crítica

Marante Arias, Antía (2014). Memoria, infancia, fenda”. Un achegamento á construción da identidade nas voces poéticas femininas máis recentes. Itinerarios: Revista De Estudios Lingüisticos, Literarios, Históricos Y Antropológicos, (20), 25-34. 

Berta Dávila na prensa

Entrevistas

Entrevistada por Montse Dopico (2016)

Entrevista de Carlos Meixide en Praza (2019)

Entrevista a Berta Dávila, Premio Guillermo de Baskerville 2015 (Javier Miró)

Entrevista de Adrián Vieitez en Zenda Libros arredor de Carrusel (2021)

Entrevista de Inma Otero (2021)

Se queres saber máis sobre ela:

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

Xoán Abeleira e Porca terra de John Berger

Fotografía de Ana Zapata

Xoán Abeleira nace en Maracay (Venezuela), en 1963. Creador múltiplo: poeta, narrador, ensaísta, tradutor, músico e artista visual. É xornalista, profesor, crítico literario e dinamizador cultural. Como profesor imparte cursos e seminarios literarios e artísticos en distintos lugares de Galicia e de España, tendo especial relevancia os que xiran arredor do movemento surrealista.

Fillo da emigración, regresa a España coa súa familia en 1973, o destino será, nesta ocasión, Madrid. Alí comezará moi cedo as súas primeiras experiencias coa escrita, iniciándose na tradución de textos con tan só dezasete anos.

En Madrid publicará os seus primeiros poemarios: Umbral del Centinela/La piel iluminada (Olifante, 1997), Identidades (Hiperión, 1998) e Nueve motivos para un obsequio /Nove motivos para um obséquio (Mandala, 2001). Esta última obra foi feita en colaboración con Lourdes Parente, artista brasileira especializada en sumi-e.  

En 1997 comeza a publicación da serie infantil Nunavut, ilustrados por Helena Martínez, da que, posteriormente, sairá unha nova edición, en galego, en edicións Xerais (2003-2004), ilustrada por Jacobo Fernánbdez Serrano. A serie está formada por catro volumes onde se narra a historia dunha rapaza inuit, Nunavut. Con esta obra foi elixido autor do mes na revista CLIJ.

Tamén en Madrid comeza os estudos de teatro, con José Carlos Plaza e William Layton, que culminarán na dirección dunha montaxe baseada en dúas pezas curtas de Tennessee Williams (Querencia, estreada no Teatro del Mercado de Zaragoza).  

Como xornalista traballará para Cuadernos HispanoamericanosEl UrogalloDiario 16El Público, El País, La Opinión de A Coruña ou El Heraldo de Aragón. Tamén será guionista na TVE.

Regresa a Galicia en 1999 e esta volta supón tamén o inicio dun compromiso identitario coa nación materna e paterna que o levará á utilización do galego como lingua principal na súa escrita. Xunto á tamén poeta Olga Novo e a artista Alexandra Domínguez, publica o libro de artista Magnalia (Espiral Maior, 2020); seguirán os poemarios Animais Animais (con dúas versións: unha en Espiral Maior e outra, bilingüe e ampliada, en Bartleby Editores); a nova versión da serie As aventuras de NunavutA pegada de Man, ensaio lírico e fotográfico sobre o “alemán de Camelle”, Manfred Gnädinger (Xerais, 2006). No 2010 publicou As nosas sombras no xardín de Serralves (Franouren Edicións, edición ampliada e bilingüe na colección Banfile), libro co que quedou finalista do Premio Nacional de Poesía, e no 2012 Pan de ánimas (Xerais).

Co-creador do Grupo Surrealista Galego (GSG), disolto no ano 2020. O grupo deixou pegada nalgunhas obras colectivas como o Tarot Liberdade, caixa de artistas ou objeto-libro producido artesanalmente por Manchea a partir da versión galega do poema homónimo de Paul Eluard, realizada por Xoán Abeleira, con gravados de Alba Torres, Ana Zapata, Alfredo Ferreiro, Laura Sánchez e Tono Galán.

O último artefacto do GSG é SORE, composto por Fotografías, collages, relatos, cadros e soños… eróticos, nunha edición de 96 exemplares.

O inicios no mundo da música veñen da man do grupo La República, creado pr el mesmo, onde é compositor e cantante, editando o seu primeiro disco en 1988. En setembro do 2009, participou na dobre estrea (na Coruña e en Vigo) do concerto “Música para un Ouveo”-“Música para un Aullido”, unha obra para quinteto e recitador creada polo compositor galego Borja Costa a partir dos poemas de Allen Ginsberg, traducidos (ó galego e ó castelán) e interpretados polo propio Abeleira. En 2010, puxo en pé un proxecto chamado Fuso Negro no que mesturaba poesía, teatro e música, xunto a varios músicos galegos. En 2021 vén de publicarse o seu último disco, El hombre de arena, dentro do proxecto Fuso Negro.

Como tradutor ter publicadas obras de Rimbaud, Apollinaire, Breton, Desnos, Char, Artaud, Michaux, Rabearivelo, Esteban, Bonnefoy, Shelley, London, Berger, Ginsberg, Hughes o Silvia Plath. Son memorábeis as traducións da obra completa de Sylvia Plath (Bartleby, 2003), publicada por primeira vez en español, 700 páxinas que conteñen uns douscentos poemas inéditos e onde Abeleira recupera se recupera a versión restaurada que de Ariel fixera en 2003 a filla de Plath e Hughes, Frieda. De gran rigor é tamén a edición bilingüe que realizou sobre a obra de madurez do autor francés André Breton, que publicou baixo o título de Pleamargem (Galaxia Gutemberg, 2016).  En Nierikate (Banfile, 2017) o autor fai unha escolma de trescentos textos traducidos por el ao galego, con ilustracións da artista colombiana Ana Zapata.  

Fotografía de Antonio Marín Segovia, baixo licencia cc-by-nc-nd/2.0

JOHN BERGER

Fotografía de Antonio Marín Segovia, baixo licencia cc-by-nc-nd/2.0

John Berger (Hackney, Londres, Inglaterra, 5 de noviembre de 1926-París, Francia, 2 de enero de 2017)​ fue un creador múltiple, escritor e artista visual, británico. As súas reflexións  e a súa obra marcaron un antes e un despois nosa aproximación á imaxe fotográfica e artística, aprendeunos outros modos de mirar (Ways of seeing). É, por tanto, un dos autores máis influíntes no panorama contemporáneo.

Poesía, novela, teatro, ensaio, crítica literaria, guións cinematográficos, a obra escrita de Berger é inmensa, no entanto, aproximarémonos nesta ocasión a Porca terra, cuxo título orixinal é Pig Earth (1979), un himno á cultura do campo, a través da descrición dunha aldea dos Alpes franceses que ben podería ser calquera outra, mesmo unha das nosas. A obra foi vertida ao galego por Xoán Abeleira, primeiramente en 2007 para a editorial Rinocernte e en 2019 por Alento edicións). Forma parte da triloxía Into Their Labours, que inclúe ademáis Once in Europe (1987) e Lilac and Flag (1990).

Entrevista a Xoán Abeleira por Rodrigo Olavarría (El Maquinista de la generaciónNº. 17, 2009, páxs. 193-197)

Artigos de Xoán Abeleira en prensa:

El País

Carta aberta a Xoán Abeleira (a conta de John Berger), por Pilar García Negro (La Opinión, 1/10/2008)

Publicado en Uncategorized | Etiquetado , , | Deixar un comentario

Encontro literario-artístico con Xesús Ron (Chévere)

O 22 de abril teremos con nós a Xesús Ron, un dos compoñentes do grupo de teatro Chévere. Será como é habitual ás 16 horas. Agradamos que poida ser presencial, no entanto, sempre nos queda a opción de Teams, se a situación pandémica nos obriga.

O grupo Chévere  foi creado en 1987 por Miguel de Lira, Xesús Ron, John Eastman e Vicente Mohedano Mira, incorporándose no ano seguinte Blanca Cedán. Actualmente está formado por Miguel de Lira, Xesús Ron, Patricia de Lorenzo, porén, mantén continuas colaboracións con artistas de diversos escenarios artísticos. É un grupo de teatro galego independente, “irreverente” e moi crítico coa realidade social actual. 

En 1992 crean a Sala Nasa (Nave de Servizos Artísticos) en Compostela e Chévere convértese nunha compañía de teatro residente até 2011 en que o concello de Santiago lles retira o apoio e pecha o espazo. Trasládanse ao concello de Teo, onde estarán tamén como compañía residente até 2019.

Durante os vinte anos en que xestionaron o espazo da sala Nasa crearon e ofreceron multitude de proxectos, entre eles as denominadas Ultranoites, especie de “cabarets colectivos” onde participaron a maior parte do elenco artístico teatral galego.

A partir de 2005 diversifican as súas producións e participan en proxectos audiovisuais como series de TVg (Pepe o inglés), documental (A Viaxe dos Chévere) ou cine (Crebinsky ou Eroski Paraíso). Entre os proxectos máis innovadores está a obra de teatro participativa a través das redes sociais, Amores Prohibidos 2.0.

Crean a plataforma redenasa.tv, con contidos culturais en galego e onde se pode consultar o  arquivo audiovisual da Sala Nasa.

No ano 2014 o Ministerio de Cultura concédeslle o Premio nacional de teatro por toda a súa traxectoria.

En 2015 inician Berberecheira.Lab, unha iniciativa de custodia do territorio teatral de xestión colectiva, ao abeiro do que se crearon tres proxectos: Goldi Libre (2016), de César Goldi; Salvador (2017), de Borja Fernández; e Anatomía dunha Serea (2018), de Iria Pinheiro.

En 2018 estrean Divinas palabras Revolution, adaptación da obra de Valle-Inclán, en co-produción con Centro dramático Galego.

Curva España é a súa última produción, estreada en xullo de 2019 e que tivo que ser cancelada por mor da pandemia da covid-19, ao igual que todos os espectáculos que tiñan en marcha.

Entre os proxectos actuais están:

  • Creación, en colaboración con concellos galegos, de audioguias ficcionadas. O público, provisto de auriculares, poderá mergullarse en historias de ficción ao tempo que percorren o espazo e coñecen a cultura do país.
  • Teatro en escaparates para reivindicar o comercio de proximidade.
  • Recuperación dalgúns traballos de teatro radiofónico

O teatro de Chévere é paradigmático como medio de transgresión de modelos patriarcais, así como de sensibilización e divulgación en temas de igualdade e loita contra a violencia machista.

Sempre na procura de novos espazos, ferramentas, proxectos e iniciativas para frear a precariedade laboral e artística que afecta a todo o sector. Imparten obradoiros onde traballan con adolescentes e colectivos en situación de vulnerabilidade. En definitiva, utilizan o teatro como unha ferramenta transversal que lles permite atravesar todo tipo de fronteiras e trazar unha rede que una arte e sociedade coa finalidade de crear, comunicar, entreter e transformar.

A partir de 2017 publican os textos das súas obras máis representativas na colección Biblioteca de Teatro da editorial Kalandraka, entre as que se inclúe Citizen.

Fotografía de Leticia T. Blanco

Xesús Ron é un dos membros do grupo Chévere. Actor, dramaturgo, director e activista cultural, nado en Vigo en 1965. Dentro do grupo participa na creación dos textos, na produción teatral, interpretación e dramaturxia.

Entre os anos 1999 e 2003 foi membro da xunta directiva da Red de Teatros Alternativos e do Consello Asesor do Centro Dramático Galego (2006-2009). Participou no activismo social e artístico xerado a partir do afundimento do Prestige, sendo parte do Colectivo  Burla Negra e da Plataforma Nunca Máis

Citizen é un proxecto teatral dividido en tres espectáculos autónomos (I, II e III), a modo de triloxía ou teatro por capítulos, que se estraeron na Sala Nasa de Santiago de Compostela entre os anos 2010 e 2011. Posteriormente crearíase un espectáculo conxunto de case catro horas de duración que superou as 120 representacións en España e os 10.000 espectadores/as. Obtivo un gran recoñecemento da crítica e foi presentado en festivais internacionais como Temporada Alta (Cataluña) e Escena Contemporánea (Madrid). Acadou o Premio da Crítica 2011 e 5 premios María Casares en 2012, da Asociación de Actores e Actrices de Galicia (entre eles mellor espectáculo, mellor dirección, mellor actriz protagonista).

A obra ofrece unha amálgama entre teatro documental, comedia, performance e audiovisual. Nela conflúen diversos elementos e protagonistas (o filme Citizen Cane, unha data: 1975 -morte de franco e comezo da transición-, a figura de Amancio Ortega ou os movementos de asociación de estudantes nacionalistas galegos), nunha forte ironía cara ao sistema capitalista neoliberal e á globalización e os seus efectos na crise actual.

Parte do espectáculo pódese ver na web da rede nasa.

Patricia de Lorenzo e Manuel Cortés nunha escena do espectáculo Citizen.

Créditos do espectáculo: Creación de Chévere. Dirixida por Xesús Ron. Actúan: Patricia de Lorenzo e Manuel Cortés. Arranxos sonoros: Xacobe Martínez Antelo. Vídeos: Oroboro Films, Quadra producións. Son/proxeccións e Iluminación: Fidel Vázquez. Produción: Juancho Gianzo. Comunicación: Xana García. Deseño gráfico: Fausto Isorna. Producida co apoio de: AGADIC, Concello de Santiago de Compostela, INAEM. Economistas colaboradores: Xosé Manuel Beiras, Xavier Vence, Lidia Senra e Fernando García Tobío. Agradecementos a Óscar, Paco Bixou, Lola, Dominga, Amalia, Estrella, ás mulleres cooperativistas de Harmonía e Millenium, ao Padre Jorge, a Belén, a Fátima.

Máis información sobre Chévere na súa web.

Entrevistas a Xesús Ron:

Chévere: el teatro irreverente de un Premio Nacional que choca con las instituciones, (Entrevista a Xesús Ron, por Marcos Pérez Pena) (El Diario, 28 de septembro de 2019) https://www.eldiario.es/galicia/chevere_1_1471102.html

Entrevista a Xesús Ron (Grupo Chévere), Xornadas HIPERESPAZOS. A Coruña, 22/11/2017
Fillos da Afouteza, 17 de maio de 2020
Publicado en Uncategorized | Etiquetado , , | Deixar un comentario

Montse Muriano Rodríguez e Andrea Maceiras ao vivo!

Montserrat Muriano Rodríguez

Montserrat Muriano Rodríguez é doutora en Filoloxía Hispánica, docente na Facultade de Ciencias da Educación na área de didáctica da lingua e da literatura e implicada en proxectos vencellados coa educación para o desenvolvemento así como na innovación educativa. Alén da súa docencia e investigación está moi activa en redes sociais, especialmente a través da súa conta de Instagram @montsemurianor. É unha gran defensora do potencial das redes no ámbito educativo e, nese sentido, ten presentado varios proxectos de animación á lectura, desenvoltos nas súas materias en diversos congresos e xornadas especializadas en innovación educativa.
Pertence ao Grupo de Igualdade da Facultade de Ciencias da Educación.

Ten publicadas monografías e artigos de investigación científica tanto no campo da filoloxía como da educación. En 2019 a editorial Galaxia publica o libro Habitando historias, coordinado por ela, onde reúne os textos de dez autoras e autores que reflexionan sobre a lectura na actualidade e eses “novos modos” de ler, a través das súas propias experiencias.
Arredor do libro e da lectura conflúen voces diversas que proceden do mundo literario, da educación das bibliotecas ou da transmisión oral: Ángeles Abilleira Bardanca, Patricia Carballal, Paula Carballeira, Fina Casalderrey, Francisco Castro, Mercedes Cerdeiras Uría, Érica Esmorís, Eva Mejuto, Montse Pena Presas e Andrea Maceiras, quen nos acompañará no encontro literario e de quen falaremos a seguir.

Montserrat Muriano presenta Habitando Historias
Montse Muriano le un texto de Paula Carballeira.

Andrea Maceiras

Andrea Maceiras é doutora en Filoloxía Hispánica e graduada en Filoloxía Galega pola UDC. Na actualidade é profesora de lingua e literatura no Colexio Plurilingüe Compañía de María.Os seus primeiros recoñecementos como escritora chegaron coa obtención de varios premios de relatos curtos, entre eles o do seu Concello, o de Cambre, o que supuxo un moi bo comezo para a que sería a súa auténtica vocación, a de escritora. A partir de aí moitos son os recoñecementos á súa obra, que sinalamos a continuación:

En 2007 a editorial Xerais publica Proxecto Bolboreta, gañadora do I Certame de Micro novela do Concello de Soutomaior. Con Violeta Tamurana gaña o Cuarto Premio Meiga Moira e  é finalista do Premio da Edición 2010 e do Premio Frei Martín Sarmiento en 2011. En 2012 publica O segredo do lagarto Arnal, Baía Edicións. Coa súa novela Nubes de evolución é finalista do Premio Fundación Nova Caixa Galicia en 2011 e gañadora de Fervenzas literarias en 2014. A súa novela Volverás, golfiño, publicada por Xerais en 2014, foi a novela de literatura infantil e xuvenil máis vendida de febreiro dese ano. Miña querida Sherezade foi a gañadora do VI Premio Meiga Moira de Baía Edicións, finalista dos Premios da Edición AGE e Premio Neira Vilas ao mellor libro infantil e xuvenil de 2014. Europa Express acadou o Premio Jules Verne de Literatura Xuvenil de 2015. Obtivo o recoñecido Premio  Lazarillo en 2018 con Conta nove estrelas. Nese mesmo ano publica en Xerais O que sei do silencio, finalista do Premio Raíña Lupa 2017 e que xa vai pola quinta edición; foi traducida ao español e publicada pola editorial Algar en 2020. No ano 2020 recibíu o premio dos Clubs de Lectura das Bibliotecas Escolares, do que a propia autora se sinte moi orgullosa, por ser un recoñecemento outorgado polas propias lectoras e lectores, así como o recoñecido Premio Merlín  de editorial Xerais por A folla azul.

Andrea Maceiras le un anaco da súa obra Conta nove estrelas

Patricia Carballal Miñán é docente na Facultade de Ciencias da Educación da Universidade da Coruña, na área de Métodos de Ensino da Lingua e a Literatura. Doutora en Estudos Hispánicos, coa tese El teatro de Emilia Pardo Bazán: datos para su historia escénica y para su recepción crítica. A súa investigación está centrada na historia da literatura galega e española, especialmente a literatura infantil e xuvenil e a literatura oral.Ten publicado numerosos estudos teóricos, así como artigos de opinión en prensa, como o xornal Praza pública.

Queres coñecer máis sobre as autoras e a súa obra?

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario